Medische psychologie - pagina 273

Communicatietraining 271

begon echter pas op dat moment. De artsen 'vergaten' haar Na ontslag deed patiënte

vaak een beroep op de eerste hulp en in weekeinden belde zij frequent de zaalartsen. De

irritatie was groot. Na een gesprek met de behandelaars waarin wij het probleem

schetsten, werd patiënte een vaste arts toegewezen. Er werd duidelijk afgesproken met

welke problemen patiënte zich kon melden op de afdeling. Zij werd eens per twee weken

ter controle op de polikliniek gezien. Aandacht van de arts(en), ook voor de beleving van

patiënte, leverde voor iedereen een bevredigende situatie op. Patiënte deed aanmerkelijk

minder een beroep op artsen op 'ongewenste' tijden. Zij voelde zich nadien serieus

genomen.

Patiënt B.

Een man, geopereerd wegens longkanker, ontwikkelde nadien een bacteriële infectie in

de overgebleven long. Deze werd behandeld via een opening in direct contact met de

buitenwereld. Dagelijks werd een en ander verzorgd, schoongemaakt door een arts, in

casu een arts-assistent. Verpleegkundigen mochten dit werk niet doen. Op een gegeven

moment bleek er sprake te zijn van uitzaaiingen. Patiënt werd opgegeven, hij zou gaan

sterven. De behandelend arts trok zich terug en liet het verzorgen van de opening

voortaan over aan verpleegkundigen. Patiënt zag de arts nog zelden. Er ontstond woede,

deels toe te schrijven aan het feit dat hij binnenkort zou gaan sterven, doch ook als een

vanzelfsprekende reactie op het gedrag van de arts. Hij voelde zich afgewezen,

afgeschreven en niet humaan behandeld. Hij vroeg zich af hoe de arts gereageerd zou

hebben als het zijn vader had betroffen. Wij bespraken dit alles met de behandelend arts,

die een en ander omschreef als typisch psychologengezwets. Wij hebben het daarbij

gelaten en de man begeleid tot hij stierf.

Patiënt C.

Een vrouw van 50 jaar werd opgenomen in verband met het wegnemen van twee, naar

later bleek benigne, tumoren. Echter, tijdens de operatie bleek een en ander zodanig

vergroeid met de dikke darm, dat weghalen onmogelijk bleek. Haar darm was reeds eerder

ingekort. De prognose was slecht. Het slechte nieuws werd aan patiënte medegedeeld,

waarna onze afdeling een uur later in consult werd geroepen: patiënte was uit haar doen.

Het bleek een reële, sterke vrouw. In de vervoigcontacten met patiënte werd deze indruk

bevestigd. De arts had dit zelf kunnen ondervinden, als hij enige nazorg, tijd en aandacht

had gegeven door eens rustig naast haar bed te gaan zitten. In deze casus speelde

overigens eerder onervarenheid, dan botheid of onwil.

Zoals bovenstaande casus illustreren, laten communicatieve vaardigtieden van

(toekomstige) artsen nog te wensen over. Vaak blijkt onvoldoende inzicht in hetgeen het

contact met de patiënt lastig maakt. Soms w/ordt gesproken van 'een lastige patiënt'. IVlaar

waarom is een patiënt lastig, of wordt hij door dokters als lastig/moeilijk ervaren? Zo is

het duidelijk dat het omgaan met een, in gebaar en taal, agressieve patiënt op de eerste

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen