Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 90

78 S. GRIFFIOEN

Nog niet ie laat

Tot slot enkele gedachten over de doelstelling van de VU.'-^'^ 'pot in het

College van Decanen is gesignaleerd dat de 'operationalisering' van de

doelstelling overwegend in horizontale richting gaat: het dienen van de

wereld, en dat er weinig te horen valt over wat het dienen van God zou

kunnen betekenen voor onderwijs en onderzoek. Nu is het een feit dat in

de zgn. 'zelfbeelden', waarin de faculteiten op verzoek van de Rector

Magnificus de eigen relatie tot het bijzondere van de universiteit aan-

geven, veelvuldig de notie van levensbeschouwing of -overtuiging naar

voren komt. In zoverre zouden de faculteiten kunnen zeggen dat langs

deze weg toch het dienen van God aan de orde komt, want een levens-

beschouwing heeft immers, populair gezegd, een religieuze dimensie.

Tot op zekere hoogte is dit inderdaad het geval. Maar hier doet zich

tevens een levensgroot probleem voor. De relatie van de levensover-

tuigingen naar de doelstelling wordt bijna zonder uitzondering in één

richting bepaald: nl. van de overtuigingen van VU-medewerkers naar de

doelstelling. De omgekeerde weg: van de doelstelling naar de over-

tuigingen wordt niet of nauwelijks begaan. Bezien we het hele spectrum

van overtuigingen, dan is de spannende vraag deze: hebben we nog de

mogelijkheid te zeggen welke wel en welke niet overeenstemmen

met/recht doen aan de doelstelling? Ik noem het voorbeeld van iemand

die een eigen uitleg aan de doelstelling geeft, niet georiënteerd aan de

Bijbel, en binnen dat eigen kader de doelstelling onderschrijft. Omdat in

vrijwel alle stukken ('zelfbeelden', enz.) de normering vanuit de doelstel-

ling ontbreekt, zal men ook niet meer kunnen zeggen dat de doelstelling

om een christelijke interpretatie vraagt.^^

Ik corrigeer het zojuist genoemde in één opzicht. In vele zelfbeelden

wordt wel aangegeven dat historisch gezien de doelstelling geïnterpre-

teerd moet worden vanuit het christelijke geloof, en nader vanuit de

reformatorische traditie. Opvallend is echter dat de reikwijdte hiervan

vrijwel direct wordt ingeperkt door de toevoeging dat dit verband

historisch is. Het is niet meer dan een herinnering aan een 'groot

verhaal'. Het 'oecumenische' dat ook dikwijls wordt genoemd, blijft een

onbepaalde grootheid.

Naar mijn oordeel is het van groot gewicht dat de universiteit in elk

geval een normering formuleert, zodat in de facultaire zelfbeelden op dit

punt kan worden verwezen naar waar de universiteit voor wil blijven

staan.

Let wel: het gaat me nu niet om de vraag wie wel en wie niet aan de

VU thuis horen, wie wel en wie niet tot een kerngroep gerekend

kunnen worden. Het gaat om eerlijkheid: een spanning die er is te

erkennen. Deze erkenning moet ons onrustig maken, maar juist die

y

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen