Medische psychologie - pagina 246

244 Merlijn en De Wit -Raadsheer

Tabel 1:

Diagnostische criteria voor trichotillomanie (DSM-IV).^

1) Herhaaldelijk niet in staat zich te verzetten tegen de impulsen zich de haren uit te trekken,

hetgeen leidt tot zichtbaar haarverlies.

2) Toenemend gevoel van spanning onmiddellijk vóór het haar uittrekken of wanneer

geprobeerd wordt dit gedrag te weerstaan.

3) Lust, bevrediging of een gevoel van opluchting bij het uittrekken van het haar.

4) De verstoring kan niet beter verklaard worden door een andere psychische stoornis en is

niet het gevolg van een somatische aandoening (bijvoorbeeld huidziekte).

5) De stoornis veroorzaakt in significante mate lijden of beperkingen in het functioneren op

sociaal gebied of op andere terreinen.

De ernst van het trekken van haren kan logischerwijze afgeleid worden uit de grootte

van de kale plekken. Dit kan variëren van dunnere beharing tot geheel kale plekken.

Belangrijk in dit verband is om te weten of het uittrekken van haren op verschillende

delen van het lichaam voorkomt. Iemand met dunnere beharing op de schedel kan

tevens op voor het oog 'onzichtbare' delen, grote kale plekken hebben ten gevolge

van haren uittrekken. De kale plekken worden over het algemeen zo goed mogelijk

verborgen met behulp van hoedjes, sjaaltjes, make-up en dergelijke. Omdat het zelf

uittrekken van haren meestal ontkend wordt, zal de diagnose vaak op basis van

observatie of een trichogram (haarwortelonderzoek) gesteld worden. De

haarwortelstatus van een pas ontstane laesie levert een toename van dystrofische

en/of dysplastische haanwortels op. Telogene of katagene haanwortels zijn echter niet

of weinig zichtbaar. Bij twijfel wordt een histopathologisch onderzoek van een blopt uit

een onlangs ontstane plek verricht. Naast normale lege haarfollikels worden

keratinemateriaal en melanine in misvormde folllkels aangetroffen."

In de differentiaal diagnose, volgens DSM-IV^, moeten allereerst andere mogelijke

oorzaken van de kale plekken opgenomen worden, zoals alopecia areata (een ziekte

van de haarwortel) en tinea capitis (hoofdluis). Daarnaast mag een andere mentale

stoornis niet beter passen bij het gedrag van het individu; zo mag het gedrag geen

reactie zijn op een obsessleve-compulsieve stoornis. Tot slot moet het zelf

veroorzaken van kale plekken onderschelden worden van een nagebootste stoornis

met overheersende fysieke tekenen en symptomen, waarbij de motivatie van het

gedrag meer ligt in een 'ziekterol'.

Veel mensen spelen met of trekken aan hun haren in stressvolle situaties. Dit moet

dan ook niet direct als pathologisch betiteld worden. Pas wanneer het trekken

langdurig stand houdt, resulteert In kale plekken én een significante mate van lijden

dan wel beperkingen oplevert in het dagelijks leven, moet de diagnose 'tricho-

tillomanie' oven/vogen worden. Bij kinderen kan het trekken van haren een

kortdurende gewoonte zijn, waardoor de diagnose 'trichotillomanie' beter gesteld kan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen