Medische psychologie - pagina 70

68 Kuiper

1. ontwikkeling (cross)genderidentiteit en (cross)genderrol

2. ontstaan wens behandeling te ondergaan

3. geschiedenis van omkleding

4. psychoseksuele ontwikkeling

5. lichaamsbeleving

6. psychisch functioneren

7. verwachtingen

Naast semi-gestructureerde klinische interviews (onder andere aan de hand van een

zeer uitvoeringe, zelfgeconstrueerde vragenlijst) en de afname van de biografie,

worden ten behoeve van de dataverzameling meerdere gestandaardiseerde

meetinstrumenten gehanteerd (onder andere Utrechtse Gender Schaal, Lichaams-

belevingschaal, Nederlandse verkorte MMPI (NVM), Symptom Check List-90 (SCL-

90), Dissociatievragenlijst, House-Tree-Person Test).

De diagnose 'transseksualiteit' kan, ondanks het ontbreken van 'harde' criteria, toch

met een redelijk aanvaardbare mate van zekerheid worden gesteld. Het genderteam

van het VU ziekenhuis hanteert op grond van de literatuur en de eigen klinische

ervaring onder andere de volgende richtlijnen bij de diagnose 'transseksualiteit':'

- er is sprake van extreme genderdysforie;

- de ervaren cross-genderidentitelt bestaat sinds de vroege kindertijd, is stabiel over

de tijd en onveranderbaar;

- er is sprake van atypisch genderrolgedrag in de kindertijd;

- omkledingsgedrag dateert van jonge leeftijd en heeft geen of nauwelijks erotische

betekenis;

- in seksuele fantasie is men iemand van het andere geslacht;

- primaire en secundaire geslachtskenmerken worden verafschuwd;

- de wens een geslachtsaanpassende behandeling te ondergaan bestaat minimaal 2

jaar, is duurzaam, niet stress-gerelateerd en is herhaaldelijk geuit.

Als de individuele diagnosticus de diagnose 'transseksualiteit' stelt, bestaat er in

principe een positieve indicatie tot de start met een geslachtsaanpassende

behandeling. Voordat iemand echter daadwerkelijk toestemming krijgt om met de

eerste behandelingsfase te beginnen, moet het gehele genderteam hiermee akkoord

gaan. Na een eerste overleg tussen de psychologen en psychiaters van het team,

wordt in een tweede (plenair) overleg de indicatie besproken met alle leden van het

team (waaronder internisten, chirurgen, verpleegkundige). Pas dan wordt een

definitieve beslissing genomen over de behandeling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen