Medische psychologie - pagina 226

224 Huisman

erg opgewonden. Vervolgens speelt hij een spel met een tandarts: de therapeut is

patiënt en Michael leeft zich enorm uit in de rol van pijn-veroorzakende tandarts. Dit

spel komt daarna in iedere sessie terug: allerlei personages moeten behandelingen

doorstaan, behalve een boos jongetje (!). Ook moeders moeten er aan geloven en

hun kinderen komen erbij kijken: ze kennen geen mededogen. Na de eerste

intensieve behandelingsfase breekt, medisch gezien, een meer rustige periode aan.

De spelbegeleiding in het ziekenhuis wordt afgesloten en wordt overgedragen aan de

school. Uit follow-upcontacten blijkt dat Michael zich psychisch gezien heel goed door

de behandelingen heenslaat. In feite vertoont hij in ontwikkelingspsychologisch opzicht

groei: zijn cognitieve achterstand blijkt hij in deze periode in te lopen, de contactname

verbetert. Zijn gedrag vertoont nog wel enige typische kenmerken, maar op 6-jarige

leeftijd maakt hij de overstap naar het regulier onderwijs, waar hij zich vervolgens in

alle opzichten bevredigend handhaaft.

Casus D.

Linda is 14 jaar oud wanneer bij haar een kwaadaardig lymfoom wordt ontdekt. Bij het

eerste gesprek van de psycholoog met de ouders komt onder meer naar voren dat

Linda een ambitieus leergierig meisje is met goede intellectuele capaciteiten. Zij zit in

de derde klas van het V.W.O. Zij heeft veel vriendinnen. Bij kennismaking toont Linda

zich ontoegankelijk: ze wendt zich af en zegt geen woord. Ditzelfde gedrag vertoont

ze ook ten opzichte van anderen, zowel ziekenhuispersoneel als bezoek. Alléén tegen

de ouders spreekt ze, hoewel zich dit beperkt tot het hoognodige. De ouders maken

zich grote zorgen over haar gedrag sinds de diagnose van de maligniteit. De ouders

willen graag dat de psycholoog Linda begeleidt. Wanneer hierover haar eigen mening

wordt gevraagd, dan haalt ze slechts haar schouders op. Met Linda wordt

'afgesproken' dat de psycholoog op vaste dagen en tijden bij haar langskomt. De

eerste contacten verlopen moeizaam; ze ligt in bed, met een laken over haar hoofd;

volstaan wordt met een korte aanwezigheid (enkele minuten) waarin voorzichtig haar

eventuele behoefte om ergens over te praten wordt gepeild. Haar afwerende houding

wordt gerespecteerd. Het contact is kort en steeds wordt gevraagd of zij instemt met

een volgende afspraak. Dat doet ze met een korte hoofdknik. Na enkele korte

contacten komt de verbale communicatie op gang en is af en toe sprake van

oogcontact. In de zevende sessie brengt ze haar depressieve gevoelens onder

woorden: "Ik zie het helemaal niet meer zitten, het maakt me niets meer uit, het is te

veel bij elkaar". In de volgende sessies wordt hierover doorgesproken. Ze brengt haar

angsten naar voren: over haar prognose en toekomst; voor de te verwachten

veranderingen in haar uiterlijk, met name de haaruitval (ze wil haar vriendinnen niet

meer onder ogen komen); voor het oplopen van een onoverbrugbare leerachterstand.

Langzamerhand komen ook gevoelens van boosheid ("waarom ik?") naar voren; heel

concreet uit ze haar onvrede over het verloop van bepaalde medische ingrepen en

over het voedsel in het ziekenhuis. Ze wordt aangemoedigd haar vragen en grieven in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen