Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 51

DE VRIJE UNIVERSITEIT IN EIGEN SPIEGEL 39

zelfs nooit hadden bezeten, 'terwijl zij toch van harte aan deze universiteit

arbeiden of studeren' (40). Maar dan was toch zeker te voorzien, dat deze

nieuwe vrienden van de Vrije Universiteit eerder vroeg dan laat behoefte

zouden voelen aan groter vrijheid dan de snel gedateerde formule van

1971 h u n bieden kon. Daarom is Wieringa's bijdrage van 1980 een

interessante momentopname. Een visie voor de toekomst kon ze niet

meer geven.

Een blinkend spoor (f. Roelink, 1979)

Wieringa en Roelink hebben jarenlang als naaste collega's samen-

gewerkt, in aangrenzende kamers op dezelfde gang. In de vele vergade-

ringen die ik in hun gezelschap heb uitgezeten, opereerden ze altijd in

goede harmonie. Des te meer valt het grote verschil op tussen hun beider

bijdragen aan de herdenkingen bij het eeuwfeest van de Vrije Univer-

siteit. Wieringa schrijft rustig en sereen. Roelink klaaglijk en defensief.

Wieringa beschouwt de grote verandering van 1971 als een wezenlijke

verbetering. Roelink probeert voortdurend zichzelf te overtuigen dat er

toch nog hoop is. Wieringa doet verslag van beschaafde gesprekken

tussen gelijkgezinde heren, die elkaar kennen en waarderen. Roelink

brengt ons midden in de wilde jaren zeventig met hun studentenacties,

hun bezettingen, hun politieke modes, hun uitgesproken afkeer soms

van alle christelijke tradities. Maar het grootste verschil is wel, dat

Wieringa zich verantwoordt tegenover collega's, die bereid zijn hem

welwillend aan te horen. Roelink moet uitleggen aan een verontruste

achterban, waarom er sinds de tijd van het vorige grote jubileum zoveel

is veranderd.

Roelink heeft altijd een sterk ontwikkeld gevoel voor solidariteit be-

zeten. Hij zou nooit een collega afvallen, en liet zich dan niet ontmoedi-

gen door wat tegenwind. Die loyale houding toont hij ook in zijn

gedenkboeken. In 1955 ging hem dat niet zo moeilijk af. Al viel er wel

eens een rimpel glad te strijken, de Vrije Universiteit voer een koers die

ook de zijne was. In 1980 moest hij een beleid verdedigen waarvoor hij

zelf nooit gekozen zou hebben. Hij geeft niet op, maar ontplooit door de

nood gedwongen zoveel spitsvondigheid, dat ook de onnozelste lezer

argwaan zal krijgen.

De voorbeelden liggen door het hele boek heen voor het oprapen.

Laten we ons dus beperken tot een centraal punt: de verandering van de

grondslag. Kon dat eigenlijk wel? Bij de oprichting van de vereniging

was het grondslagartikel toch onveranderlijk verklaard? Laten we zake-

lijk blijven, zegt Roelink. 'De formulering van een grondslag is als het

ware een ontmoetingspunt van het tijdelijke en het tijdloze: de norm, die

voor alle tijden bedoeld is, moet in een bepaalde tijd worden verwoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen