Medische psychologie - pagina 208

206 Smith

onbekend. Stahlie nam toen met de vakgroep kindergeneeskunde het bijzondere en

gedurfde besluit psychologen in zijn staf op te nemen. Bij mijn komst merkte ik dat het

voor de artsen een waagstuk was om mensen van een andere professie in huis te

halen. Voorzichtig werd gepeild of wij de ouders niet "het hemd van het lijf' vroegen.

Later zou de vraag komen of de psychoseksuele aspecten in ons psychologisch

onderzoek wel voldoende aandacht kregen. Ook heb ik me goed gerealiseerd dat het

een zaak van groot vertrouwen was om de psycholoog toe te laten tot de specifieke

arts-patiëntrelatie.

Welke situatie trof ik aan bij mijn komst? Mijn collega-psycholoog en ik kregen de

vrijheid om de werkzaamheden in patiëntenzorg en onderwijs naar eigen inzicht uit te

voeren. De kliniek was in opbouw. De algemene pediatrie nam snel in omvang toe en

de uitbouw van deelspecialismen was in volle gang. Voor ouders waren op alle

kinderafdelingen ruime bezoektijden. Gestructureerde psychosociale besprekingen

vonden wekelijks plaats op alle verpleegafdelingen. Onder leiding van de hoofd-

verpleegkundige bespraken de kinderarts, pedagogisch werker, ondenwijzer,

maatschappelijk werker en psycholoog in het kort de relevante problematiek van

opgenomen kinderen. Op de polikliniek gebeurde dat in een iets andere

samenstelling.

De eerste tien jaren heb ik ervaren als pionierswerk. Het kost tijd eikaars taal,

werkwijze en grenzen te leren kennen. Niet zelden venwacht de arts dat de

psycholoog per acuut contact met de patiënt en zijn ouders opneemt om in zo kort

mogelijke tijd het door de arts gewenste gedrag te bewerkstelligen. Voor een goede

start van het contact tussen psycholoog en patiënt/ouders blijkt steeds weer hoe

belangrijk de formulering is waarmee de arts de psychologische hulp introduceert.

Soms komt een contact moeilijk tot stand omdat de aangemelde patiënt zonder

overleg blijkt te zijn ontslagen. Met vallen en opstaan wordt samenwerking en

integratie bereikt.

De behoefte aan wetenschappelijk onderzoek groeide en in 1976 kon daartoe de

formatie met een derde psychologenplaats worden uitgebreid. In het jaar daarop

werden een tweede psychologisch medewerker en een secretaresse aangesteld.

De komst van nieuwe medewerkers maakte de vraag naar de identiteit van de

psychosociale disciplines actueel. Een omschrijving van visie, taken en werkwijze

ontbrak. Samen met de in de kinderkliniek werkzame maatschappelijk werkers zetten

wij die op papier. Onder de titel "Een kat in een vreemd pakhuis" werd het concept

aan de kinderartsen aangeboden. Deze gingen met de inhoud accoord, maar wezen

de titel geschokt en verontwaardigd af. In overleg werd die vervangen door "Panta

Rhei". Deze titel dekt tot op heden de continuïteit en de veranderingen in de

werksituatie.

Aan de gestage groei komt een abrubt einde als in het begin van de tachtiger jaren de

universitaire TVC (taakverschuiving en concentratie)-operatie korting op formatie-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen