Medische psychologie - pagina 217

Psychosociale begeleiding bij kinderen met kanker

J. Huisman

Samenvatting

Binnen de kinderoncologie zijn de behandelingsmogelijkheden, overlevingsduur en

genezingskansen van de patiënten in de afgelopen decennia sterk toegenomen. Dit

neemt niet weg dat kinderkanker nog steeds een levensbedreigende ziekte is die

ingrijpende gevolgen kan hebben voor het psychosociale functioneren van de patiënt

en diens verwanten. Ingegaan wordt op de wijze waarop de psychosociale begeleiding

in het VU ziekenhuis plaatsvindt en de hieraan ten grondslag liggende theorie. Ter

illustratie worden enkele individuele (spel-)begeleidingen van kinderen beschreven.

Inleiding

De kinderoncologie, heeft in de afgelopen decennia een belangrijke ontwikkeling

doorgemaakt. De behandelingsmogelijkheden zijn toegenomen en de overlevingsduur

en genezingskansen voor veel vormen van kinderkanker zijn spectaculair gestegen.

Een overlevingsduur van minstens 5 jaar is tegenwoordig mogelijk voor 60 a 70% van

alle kinderen met kanker.' Op de kinderleeftijd komt kanker relatief weinig voor: in

Nederland wordt per jaar bij ongeveer 400 kinderen een vorm van kanker

vastgesteld.^ Dit neemt niet weg dat, ondanks de verbeterde

behandelingsperspectieven, kanker in de geïndustrialiseerde landen nog steeds een

van de belangrijkste doodsoorzaken is op de kinderleeftijd; in Nederland bij kinderen

boven een jaar doodsoorzaak nummer één.^

Het is nog niet zo lang geleden dat de literatuur over de psychosociale aspecten van

kanker voornamelijk betrekking had op de problematiek van het leven met een (kind

met een) ongeneeslijke ziekte en het sterven van een kind. Door de verbeterde

perspectieven en vooral door de veelal langdurige overleving heeft kanker meer en

meer het karakter gekregen van een chronische ziekte. Hieraan gekoppeld is de

aandacht meer komen te liggen op de kwaliteit van leven van patiënten en de andere

gezinsleden. Verschillende vragen zijn hierbij aan de orde, zoals: wat zijn de

lichamelijke, psychische en sociale bijwerkingen en gevolgen van de ziekte en

behandeling, hoe gaan ouders en kinderen om met de jarenlange onzekerheid

omtrent het uiteindelijke behandelingsresultaat, welke copingmechanismen

bevorderen de verwerking van en de aanpassing aan de veranderde leefsituatie? Tot

slot is de vraag aan de orde hoe, op de lange termijn, de kwaliteit van (over)leven is

na het overleven van een dergelijke ziekte.

Lijkt in de literatuur de aandacht voor het stervende kind soms bijna verdwenen, in de

klinische praktijk blijft dit onlosmakelijk verbonden aan het werken met deze patiënten.

Ondanks de verbeterde perspectieven blijft kanker bij kinderen vooralsnog een ziekte

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen