Medische psychologie - pagina 76

74 Kuiper

bestaan vol eenzaamheid. Het valt te begrijpen dat een dergelijke situatie een sterke

wissel trekt op het emotionele leven van de persoon in kwestie. Tegenover het

gegeven dat het leven als iemand van het andere geslacht de ervaren

genderproblematiek doet verminderen, staat het gegeven dat genoemde

verliessltuaties in veel gevallen de schaduwzijde vormen van de geslachtsaanpassing.

De man-vrouw transseksuelen voelen zich in sociaal opzicht weliswaar volwaardig

vrouw, maar het sociale leven wordt vaak als onvolwaardig ervaren.' Voor de vrouw-

man transseksuelen Is de situatie gunstiger. Bij hen is vaker dan bij de man-vrouw

transseksuelen sprake van een vaste relatie en werk, van meer en beter contact met

de familie, van ruimere voldoening met sociale relaties en van minder eenzaamheid.

De betere uitkomsten bij de vrouw-man transseksuelen in vergelijking met de man-

vrouw transseksuelen, zowel in objectieve als subjectieve zin, worden vooral

toegeschreven aan het feit dat de vrouw-man transseksuelen er in fysiek opzicht

gunstiger voorstaan. Hun secundaire (mannelijke) geslachtskenmerken zijn vaak

overtuigender dan de vrouwelijke van de man-vrouw transseksuelen. Dit

vergemakkelijkt de sociale aanpassing. Hierbij speelt een rol dat de (westerse)

samenleving milder oordeelt over vrouwen die zich op een mannelijke manier kleden

en/of gedragen, dan over mannen die zich vrouwelijke kleden en/of gedragen.

Het enige onderzoek dat het nut van de geslachtsaanpassende behandeling

nadrukkelijk in twijfel trekt, is dat van Meyer en Reter uit 1979." De

geslachtsaanpassing biedt volgens hen aan behandelde personen in vergelijking met

onbehandelden geen objectief voordeel wat betreft sociale rehabilitatie. Deze studie,

die toentertijd de nodige commotie veroorzaakte (onder andere leidde tot het tijdelijk

staken van de geslachtsaanpassende behandelingen in het John Hopkins Hospital),

werd op methodologische gronden gekraakt."'*"^ Het voornaamste kritiekpunt betrof de

gehanteerde uitkomstcriteria. De sociale aanpassing voor en na de behandeling werd

afgemeten aan de hand van contacten met justitie en politie, psychiatrische gegevens,

gegevens over de werkgeschiedenis, en aan het samenwonen met iemand van het

'geschikte' of 'ongeschikte' geslacht (waarbij onduidelijk bleef wat de auteurs hieronder

verstonden). De weging van deze betwistte criteria verliep bovendien arbitrair. Zo

kreeg bijvoorbeeld iemand die ooit onder arrest had gestaan dezelfde negatieve score

(-1) als iemand die samenwoonde met een persoon van het 'ongeschikte' geslacht, en

werd trouwen hoger gewaardeerd (+2) dan samenwonen met een persoon van het

'geschikte' geslacht (+1).

Spijtonderzoek

Hebben mensen spijt van de behandeling? Het aantal personen dat postoperatief de

behandeling betreurde en/of suïcide pleegde, dan wel daartoe een poging ondernam,

is gering. Pfafflin en Junge schatten dat postoperatief ongeveer 2.0% van de man-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen