Medische psychologie - pagina 223

psychosociale begeleiding bij kinderen met kanker 221

van een balans tussen voldoende aandacht voor en ondersteuning van de patiënt

enerzijds en de andere kinderen anderzijds. Het bespreken van onze bevindingen bij

de individuele (spel-) begeleidingen van het kind, voor zover aan de orde, kan hierbij

een belangrijke rol spelen.

Voor de patiënt zijn de tegenwoordig toegepaste behandelingsmethoden over het

algemeen zwaar en ingrijpend. Opnamen, onderzoeken. Ingrepen, behandelingen en

eventuele consequenties daarvan - bijvoorbeeld Isolerende maatregelen waardoor in

het ziekenhuis en thuis sprake is van verminderd contact met leeftijdsgenoten en

frequent schoolverzuim; bijwerkingen als misselijkheid en haaruitval; verlies of

toename van gewicht - zijn voor het kind beangstigend en veroorzaken een gevoel

van onveiligheid. Een complicerende factor bij de behandelingen is vaak dat de

kinderen zich juist ten gevolge van de behandelingen ziek voelen; dat Is speciaal een

probleem bij jonge kinderen aan wie dit niet kan worden uitgelegd. De ziekte en de

behandeling interfereren voorts met de normale psychische ontwikkeling: de

ontwikkeling van autonomie en zelfvertrouwen wordt bedreigd door toegenomen

afhankelijkheid en restricties en het zelfbeeld wordt aangetast door onzekerheid over

het functioneren van het eigen lichaam, bijwerkingen en mutilaties. In het algemeen

kan daarom worden gesteld dat het essentieel is dat het leven van alledag, zowel

tijdens opnamen als in de poliklinische fasen, zo min mogelijk wordt aangetast en dat

de normale ontwikkeling zoveel mogelijk wordt gestimuleerd. Zeer belangrijk In dit

verband is de rol van de leerkrachten (van de ziekenhuisschool en de eigen school)

en van de pedagogisch werkers op de ziekenhuisafdelingen.

De individuele (spel-)begeleldingen vinden. Indien de conditie van het kind het toelaat,

plaats In een speelkamer van de afdeling medische psychologie. Indien nodig kunnen

kinderen met infuuspalen, medicijnpompen of liggend In bed naar deze speelkamer

toe. Belangrijk is dat het kind de speelkamer als een veilige plaats ervaart. Dit wordt

bevorderd door de lokatle: de ruimte is in de nabijheid van, maar niet op de

verpleegeenheld. Daarbij wordt het uiterste gedaan om ervoor te zorgen dat het kind

gedurende de sessie (van 30 minuten) ongestoord kan spelen (of praten) en dat In

die periode geen andere behandelaars dan de (spel-)therapeut In de speelkamer

komen. Van belang Is ook de continuïteit: vastheid betreffende de persoon van de

therapeut, de tijd waarop en de plaats waar deze sessies plaatsvinden, bieden een

compensatie voor de vele personele wisselingen en ongeplande interventies die

onlosmakelijk aan het verblijf op de afdeling en de behandelingen verbonden zijn. Het

actief volgen van en aansluiten bij het kind, en het principe dat het kind vrij wordt

gelaten en zichzelf mag zijn in de speelkamer tenslotte, betekenen dat de autonomie

van het kind centraal wordt gesteld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen