Medische psychologie - pagina 68

66 Kuiper

als iemand van het andere geslacht'.' Onder genderdysforie wordt verstaan 'een

gevoel van onbehagen, door de persoon zelf toegeschreven aan de incongruentie

tussen enerzijds diens genderidentiteit (=subjectief ervaren geslacht) en anderzijds

diens biologische geslacht (=primaire en secundaire geslachtskenmerken) en

genderrol (=publieke expressie van de genderidentiteit)'. Omdat er bij genderdysforie

sprake is van een genderidentiteit die (geheel of gedeeltelijk) tegengesteld is aan het

eigen biologische geslacht wordt ook wel gesproken van een 'cross-genderidentiteit'.

De geslachtsaanpassende behandeling is er op gericht iemand zoveel als mogelijk

aan te passen aan het andere geslacht op lichamelijk, sociaal en juridisch gebied,

overeenkomstig de ervaren 'cross-genderidentiteit'.'

Waarschijnlijk is transseksualiteit een fenomeen dat zo oud Is als de mensheid zelf.

Het is bekend in zowel westerse als oosterse culturen, zowel bij mannen als bij

vrouwen, maar kwam pas in het recente verleden in de openbaarheid.^"^ Deze late

'coming out' hangt samen met het feit dat pas in 1953 de eerst geslachtsaanpassende

behandeling werd uitgevoerd.^ Het voor transseksuelen kenmerkend verlangen om

volledig te leven als iemand van het andere geslacht kon tot die tijd medisch

(hormonaal en operatief) niet worden vervuld en werd derhalve niet manifest, of niet

kenbaar gemaakt.

De geslachtsaanpassende behandeling is niet meer weg te denken uit de

hulpverlening aan transseksuelen. De afgelopen 45 jaar ontwikkelde deze

behandeling zich van een omstreden en experimentele therapie tot een

geaccepteerde en volwaardige methode om de noden van transseksuelen te lenigen.

Een aantal redenen ligt hieraan ten grondslag. Politieke, medische en morele

opvattingen over de geslachtsaanpassende behandeling veranderden in de loop van

de jaren '60 en '70, mede onder invloed van positieve follow-up uitkomsten. Verder

verbeterden de chirurgische technieken, hetgeen resulteerde in betere esthetische en

functionele resultaten alsmede tot een afname van complicaties. Bovendien bleken

andere behandelingsmethoden, met name psychotherapie, geen uitzicht te bieden op

een duurzame en stabiele oplossing van het genderconflict bij transseksuelen.' Dit

gebrek aan succes wordt toegeschreven aan het feit dat een eenmaal gevormde

genderidentiteit, ook bij transseksuelen, gefixeerd en onveranderbaar is. De cross-

genderidentiteit is dominant over de feitelijkheid van de fysieke status en kan er niet

mee in overeenstemming worden gebracht. Door zich toch te richten op dit doel heeft

psychotherapie in de hulpverlening aan transseksuelen lang een negatief aureool

gehad. De laatste 10 jaar is evenwel meer oog gekomen voor psychotherapie als

aanvulling op de geslachtsaanpassende behandeling. Bovendien lijkt psychotherapie

een alternatief te kunnen bieden aan personen waarbij de genderdysforie minder

extreem is dan bij transseksuelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen