Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 32

20 R. FERNHOUT

uiteraard dit bezwaar. De doelstelling gaat in feite nog een stap verder

door slechts te spreken van het evangelie van Jezus Christus met als

enige nadere bepaling de oproep tot dienstbaarheid. Via de verwijzing

naar de grondslag van de Vereniging komen we echter wel weer bij een

soort van 'algemene Schriftformule' terecht, namelijk wanneer de

inhoud van de evangelie van Jezus Christus wordt gerelateerd aan "de

openbaring in de Heilige Schrift". Kuyper zou tegen deze formulering

gefulmineerd hebben, en mijns inziens terecht, omdat zij, bedoeld of

onbedoeld, de mogelijkheid biedt om openbaring en Heilige Schrift

tegen elkaar uit te spelen: het ligt er maar aan hoe men het woordje 'in'

interpreteerf*. De oecumenisering is naar mijn mening op dit punt te ver

doorgeschoten. Er is inderdaad alle reden voor om de universiteit, anders

dan Kuyper wenste, aan de Heilige Schrift te binden, maar de formule-

ring zou dan moeten luiden "de Heilige Schrift als het onfeilbare Woord

van God". Daarmee wordt het interpretatieprobleem ondervangen,

terwijl de formule tevens de klassieke leer aangaande de Heilige Schrift,

zowel van Gereformeerden als van bijvoorbeeld rooms-katholieken en

Lutheranen, verbindt met de Schriftbeschouwing van een groot gedeelte

van de huidige christenheid. Ze is dus oecumenisch genoeg, zij het dat

ze wel een specifieke, 'Schriftgetrouwe', signatuur heeft.

Deze nader bepaalde Schriftformule roept echter een gevaar op ter

'rechterzijde', namelijk dat van de zogeheten biblicistische, maar in feite

sciëntistische misvatting dat de Heilige Schrift gehanteerd zou kunnen

worden als bron van wetenschappelijke informatie. Alleen reeds daarom

lijkt het mij gewenst Kuyper in zoverre te volgen, dat aan deze Schrift-

formule nog een confessioneel element wordt toegevoegd, dat in de kern

duidelijk maakt hoe we ons de relatie tussen Schrift en wetenschap voor-

stellen. Wat dit betreft kunnen we instemmen met de grondslag van de

Vereniging die de drieënige God vermeldt. Deze vermelding plaatst het

gehele wetenschappelijke bedrijf in onderzoek en onderwijs in de ver-

antwoordelijkheid tegenover God de Vader als Schepper, God de Zoon als

Verlosser, God de Heilige Geest als Heiligmaker. Tevens wordt met deze

verwijzing naar het oudkerkelijke dogma de relatie van de wetenschaps-

beoefening tot het geloof van de kerk van alle eeuwen aangegeven.

De verwijzing naar de Drieëenheid zou ik echter willen voorzien van

een reformatorisch accent. En wel om de volgende reden. Als er één

plaats is, waar in de omgang met schepping en schepsel de relatie tot God

steeds weer op het spel heeft gestaan, dan is het de wetenschap van de

laatste eeuwen. Het lijkt wel alsof een of andere duistere macht steeds

weer, nu eens op het ene dan weer op het andere gebied, triomfantelijk

aantoont dat de pretenties van het Woord van God toch écht niet meer te

handhaven zijn. Juist de moderne wetenschap heeft ons geplaatst voor de

ernst van de breuk tussen mens en God. In deze situatie krijgen enerzijds

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen