Medische psychologie - pagina 158

156 Cohen

vóór het infarct het infarct mede veroorzal<en. Na het infarct is de patiënt er in ieder

geval zowel lichamelijk als psychisch zwakker aan toe. De belasting van onopgeloste

psychische problemen is verhoudingsgewijs groter geworden vanwege de

verminderde draagkracht van de patiënt. Was een patiënt eerder in staat om (op

afdoende wijze) om te gaan met zijn/haar psychologische conflicten, na een infarct

kan het voorkomen dat de balans verstoord raakt. Psychisch leed treedt dan meer op

de voorgrond.

Hieronder worden twee patiënten beschreven. Bij de heer E. was sprake van

psychische spanning vóór het infarct. We kunnen niet uitsluiten dat die spanning - op

nog onduidelijke wijze - heeft bijgedragen tot het ontwikkelen van de arteriële afsluiting

van het infarct. De tweede patiënt is een voorbeeld van een persoon met een

onopgelost probleem dat na het infarct zichtbaar werd.

Patiënt E.

De 58-jarige heer E. leefde al vele jaren onofficieel gescheiden van zijn echtgenote. Zij

gingen op amicale wijze met elkaar om en deelden de zorg voor hun 14-jarige zoon.

Bij mevrouw E. was enige tijd geleden een carcinoom ontdekt en de prognose was

ongunstig. De verwachting was dat zij nog tussen de drie en vijfjaar zou leven. De

heer E. was verliefd op een vrouw. Deze wilde dat hij met haar zou trouwen. De heer

E. wenste echter niet te scheiden van zijn vrouw nu zij ernstig ziek was. Hij wilde haar

zo goed mogelijk bijstaan en was van mening dat een scheiding haar zou bezeren. De

geliefde van de heer E. kon voor deze houding geen begrip opbrengen. De relatie

tussen hen raakte gespannen. Er was regelmatig ruzie. Toen de heer E. vasthield aan

zijn weigering te scheiden, verbrak zij de relatie. Hij trachtte haar terug te winnen,

maar zij wilde hem niet zien. Twee weken na het verbreken van de relatie kreeg de

heer E. een infarct. Het was een klein hartinfarct en de schade was betrekkelijk

gering.

Tijdens zijn opname was hij zeer emotioneel. De medisch psycholoog werd in consult

geroepen om de psychische toestand van patiënt te beoordelen. De heer E. gaf

duidelijk aan dat hij het verlies van zijn minnares niet kon verdragen. Op momenten

huilde hij als een klein kind. Met de patiënt werd een poliklinische begeleiding

afgesproken, die gericht was op het omgaan met de pijnlijke emotionele situatie. De

heer E. bleef diep gegriefd. Zijn liefde voor de vrouw die hem verstoten had, bleef

overeind. Hij deed veel pogingen met haar in contact te treden, maar daar ging zij niet

op in. In de loop van de begeleiding kon patiënt de pijn beter verdragen en de

begeleiding werd beëindigd.

De medisch psycholoog had geen verder contact met patiënt tot op een zekere dag,

ongeveer drie jaar later. De psycholoog liep door de gang van de afdeling waar

patiënten liggen die hartchirurgie ondergaan hebben. Zijn oog viel op de naam van

patiënt, op één van de bordjes bij een zaalingang. De psycholoog betrad de zaal en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen