Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 89

CULTUUROMSLAG AAN DE VU 77

pluraliteit van overtuigingen als een voldongen feit geaccepteerd—en

zover zijn v^^e wel—dan is juist geestelijke waakzaamheid meer dan ooit

geboden. Feitelijke erkenning kan als vanzelf overgaan in rechtvaar-

diging. Zover is het nog niet. Verwerping van de christelijke doelstelling

van de VU wordt getolereerd, zonder officieel gerechtvaardigd te wor-

den. Maar we zijn niet meer dan een stap verwijderd van een principiële

gelijkberechtiging van christelijke en niet-christelijke overtuigingen. Is

die grens eenmaal gepasseerd, dan zal er, voorspel ik, geen principieel

veiTveer meer mogelijk zijn tegen de vele gestalten van nieuw heiden-

dom die alom opschieten in de wereld om ons heen.

Eerlijk gezegd ben ik niet optimistisch over de mogelijkheid van een

brede en diepgaande reformatie aan deze universiteit. Elders zien we

weliswaar ontwikkelingen die hoopvol stemmen: ik denk aan verande-

ringen die zich in de Verenigde Staten aan- een aantal instellingen

hebben voorgedaan: Notre Dame University en enkele colleges in Penn-

sylvania, waarbij tendensen in de richting van een amorfe pluraliteit

konden worden omgebogen en er een breed gedeeld 'commitment'

ontstaan is om hoe dan ook, het onderscheidende van de eigen instelling

te verdedigen. Wie weet wordt ook aan de VU de grote gelijkschakeling

nog op het laatste moment voorkomen. Niettemin gaan mijn gedachten

eerder uit naar veranderingen op kleinere schaal dan naar een algehele

koerswijziging. Essentieel is dat de besturende instanties de laatste stap

naar een relativistisch pluralisme niet nemen en het wagen de huidige

spanning tussen 'aanvaard, maar niet gelegitimeerd' vol te houden.2'

Zolang hebben christelijke docenten behalve persoonlijke ook institutio-

nele redenen de kracht van het geloof te laten zien in het omgaan met

wetenschap.

Dus toch een groot verhaal? Misschien—maar in elk geval niet in de

zin van wat Wolterstorff 'religieus totalisme' noemt (zie 3). Ik denk aan

een levensovertuiging die wat de kern betreft vaststaat, maar in de

uitwerking tastend is en fijn gevoelig is voor wat in bepaalde omstandig-

heden mogelijk is. Zo komen vinden (de kern) en zoeken (de uitwer-

king) samen, geïntegreerd binnen één levensovertuiging. Laat Gerard

de Vries (zie 4) dan maar zeggen dat geen weldenkend mens slechts

voor één levensovertuiging kiest, mijn ervaring is dat studenten, en tot op

zekere hoogte tevens docenten, grote behoefte hebben aan integratie. Als

ze theorieën krijgen gepresenteerd met geheel verschillende 'vocabu-

laires' en er is niemand die kan uitleggen hoe de ene verband houdt met

de andere, dan raken ze het spoor bijster. Het viel mij trouwens op dat De

Vries in zijn g e n o e m d e discussiebijdrage de pluralistische situatie

omschrijft als 'tragisch'. Dus ook voor hem is leven in meervoud niet

normaal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen