Medische psychologie - pagina 224

222 Huisman

Individuele begeleiding van het kind: enkele voorbeelden

Casus A.

Eva krijgt op BYi-jarige leeftijd leukemie. In het kennismakingsgesprek met de ouders

komt naar voren dat het een pienter en temperamentvol kind is, waarmee zich tot op

dat moment nog nooit problemen hebben voorgedaan. Met de ouders wordt

afgesproken dat drie spelobservaties zullen plaatsvinden om een indruk van haar

functioneren onder de huidige omstandigheden te krijgen. Tijdens deze spelcontacten

blijkt Eva zich niet direct te kunnen uiten over hetgeen ze in het ziekenhuis meemaakt.

Via poppenkastspel lukt het een beeld te krijgen van haar beleving van ziekte en

behandeling. In het fantasiespel laat ze verschillende angsten hieromtrent zien:

- Angst voor de medische ingrepen. Zo komt diverse malen in het spel een krokodil

naar voren die belooft niet te zullen bijten als hij door een kind aan zijn tanden wordt

gevoeld; vervolgens bijt de krokodil toch.

- Mutilatie-angst. In het spel wordt een jongetje uitgescholden vanwege zijn kale

hoofd; vervolgens trekt Eva bij een pop haren uit het hoofd en zegt: "Zie je wel, je

haar gaat eraf!"

- Angst voor hetgeen haar te wachten staat. Duidelijk wordt dat Eva zich bedreigd

voelt door de vele onzekerheden omtrent de aard en de duur van de behandeling. In

het spel krijgt een jongetje te horen nog "triljard" nachten in het ziekenhuis te moeten

blijven en nog "triljard prikken" te moeten ondergaan.

- Ook komt scheidingsangst naar voren. Het jongetje in haar poppenspel kan geen

steun vragen aan zijn ouders omdat die, volgens de dokter(l) in het spel, op

vakantie zijn.

Op grond van deze observaties wordt aan de ouders voorgesteld de spelbegeleiding

gedurende de opnamen te continueren. Het blijkt dat de poppenkast voor haar een

belangrijk medium blijft om zich te kunnen uiten en afreageren omtrent de

behandelingen, iets dat ze rechtstreeks niet doet (noch tegen de ouders, noch tegen

medewerkers van andere disciplines). Het jongetje van het poppenkastspel moet net

als Eva een Port-a-Cathsysteem krijgen (dit is een catheter, operatief ingebracht, die

permanent onderhuids aanwezig is in een ader ter hoogte van het sleutelbeen). De

therapeut laat het jongetje aan Eva vragen hoe dit gaat. Zij trekt vervolgens haar jurkje

omhoog en laat haar eigen Port-a-Cath aan het poppenjongetje zien en vervolgens

mag deze er ook aan voelen.

In de loop van de sessies gaat Eva langzamerhand meer op directe wijze tegen de

therapeut praten over haar eigen ervaringen.

Casus B.

Bert is een jongetje van 3 jaar wanneer bij hem leukemie wordt geconstateerd. In de

behandelingsfase blijkt Bert in psychisch opzicht heftig te reageren: hij spreekt bijna

niet meer en sluit zich af voor contacten. In verband daarmee wordt een individuele

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen