Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 29

HOE IS EEN UNIVERSITEIT AAN HET WOORD VAN GOD TE BINDEN? 17

de aan de universiteit werkzame personen, namelijk een religieus

"commitment". Met andere, d.w.z. mijn, woorden: De doelstelling is een

persoonlijke zingeving -idealiter van alle aan de universiteit werkzame

personen- aan het werken binnen een organisatie die haar eigen

'zelfgereguleerde' gang gaat.

Nu kent Brinkman een grote waarde toe aan wat hij noemt "het

christelijk 'commitment' van de VU" als tegenwicht voor de voor een

universiteit vereiste "autonomie van de ambachtelijke wetenschap". Dit

commitment dient zich dan vooral te richten op " die aspecten van het

bestaan en vooral van menselijk samenleven die gekenmerkt worden

door ellende, lijden, lot, angst, schuld en dood". Hij karakteriseert dit

gebied als de "leegte van de 'condition humaine'". Wij moeten volgens

Brinkman ons er echter voor wachten om deze leegte op te vullen met

een 'groot verhaal' opgebouwd uit elementen van onze doelstelling. Hij

waarschuwt: "Voor de Vrije Universiteit als organisatie betekent dit dat

zij zeer terughoudend zal moeten zijn om met eigen verhalen, program-

meringen en activiteiten 'de leegte in beheer te nemen'" (1992, 8)'. Zelfs

al zou er onder de individuele medewerkers in dit opzicht een "vrij grote

consensus" bestaan, dan nog zou de universiteit als zodanig terug-

houdendheid moeten betrachten. 'Kleine verhalen' mogen niet weer

dank zij het gewicht van de organisatie als geheel de pretenties van een

'groot verhaal' krijgen. Dit alles vrij vertaald: Wat er nog, via het

religieuze 'commitment', van de 'grote woorden' van de doelstelling

doorklinkt in acties die het stempel dragen van de Vrije Universiteit als

geheel, moet zorgvuldig uitgezuiverd worden. De Vrije Universiteit mag

zich wel onderscheiden door handelen tégen 'de leegte', maar niet door

een 'eigen verhaal etc.' aangaande 'de leegte'.

Brinkman bepleit deze terughoudendheid met een beroep op con-

tinuïteit van de Vrije Universiteit (1992, 8). Zijn argumentatie daarbij is

de volgende. 'Grote verhalen' hebben afgedaan. Wat er nog van door-

klinkt is, of men dat nu beseft of niet, een 'klein verhaal' geworden en

'kleine verhalen' zijn nu eenmaal situatiebepaald en persoons-of groeps-

gebonden. Het gevolg is dat deze 'kleine verhalen' even snel wisselen als

personen en situaties wisselen. Daarom kan de Vrije Universiteit als

organisatie die op continuïteit gericht is zich niet identificeren met een

'klein verhaal' (vgl. 1992, 2-3). De tirannie van het ene kleine verhaal zou

de zelfregulatie uit balans doen raken, met gevaarlijke gevolgen voor de

continuïteit.

Kortom: de doelstelling kan noch mag meer gebruikt worden om de

Vrije Universiteit als universiteit te onderscheiden van andere universi-

teiten. Zij kan in de huidige situatie slechts functioneren als indicatie

voor een vrijzwevend christelijk religieus commitment dat van de leden

van de universitaire gemeenschap verwacht mag worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen