Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 99

DE VELE "OPVOEDINGEN" 87

inhoudelijke vormgeving van christelijk onderwijs waarderen, maar de

vraag luidt natuurlijk welke prijs daarvoor wordt betaald. De pluri-

formiteit binnen de christelijke school is, blijkens het gegeven citaat, in

elk geval geaccepteerd en men krijgt zelfs de indruk dat het pluralisme,

genomen als de geesteshouding die het veelvoudige verkieselijker acht

dan het enkelvoudige, wordt toegejuicht. Dezelfde tendens is waarneem-

baar binnen de Vrije Universiteit. Zij poogt zich steeds nadrukkelijker te

profileren als een instituut dat een zwaar accent legt op perfect weten-

schappelijk onderwijs, terwijl inhoudelijke vragen in de marge ver-

dwijnen, en zij verkondigt dat ideaal ook luidkeels.'

De invloed van grote maatschappelijke en culturele veranderingen,

ook op de institutionele vormgeving van christelijk of welk onderwijs

dan ook, gaat natuurlijk iedereen aan.

Uiteindelijk raakt deze invloed alle leden van de samenleving. De

pedagoog eist dan ook zeker niet het exclusieve recht tot beoordeling op.

Hij concentreert zich veeleer op een vraagstuk dat hij typisch als het

zijne beschouwt: de relatie tussen de opvoeder en diens opvoedeling, al

dan niet in een schoolse setting. Het wordt dan echter de vraag of het

pluralisme aan de horizon verschijnt. Zeker is dat allerminst, zoals uit de

volgende paragraaf mag blijken. Pedagogen geloven, van huis uit, niet

in pluralisme. Zij opteren voor een homogene opvoedingssituatie.

Dat leidt tot de centrale vraag waaraan dit opstel aandacht besteedt,

namelijk, of een pluralistische denkstijl, gegeven de ontwikkelingen in

cultuur en samenleving, zich ook binnen opvoeding en onderwijs, om zo

te zeggen, 'natuurnoodwendig' moet doorzetten. Om een mogelijk

antwoord op die vraag voor te bereiden, is er speciale aandacht voor het

verhaal als vorm, aangezien het in een pluralistische tijd als de onze aan

j o n g e r e n wordt gepresenteerd als een instrument om h e t e r o g e n e

ervaringen tot een zinvol geheel te verenigen en als eigen levensverhaal

uitzicht biedt op een eigen identiteit. Daarbij wordt de kanttekening

geplaatst, dat hier sprake is van een subjectieve wending, die de

gezamenlijke oriëntatie van de leden van een opvoedingsgemeenschap

aan een dragend en maatgevend verhaal allerminst discrediteert.

Opgedrongen pluralisme

De pedagogiek vindt van oudsher haar object tot wetenschappelijke

theorievorming in opvoeding van het individuele kind.

Zo markeerde de pedagoog Klaus Beck een kleine tien jaar geleden in

zijn artikel Gesellschaftlicher Pluralismus als padagogisches Problem nog eens

de grenzen die de pedagogiek zichzelf stelt. De eerste zin luidde: "Het

begrip maatschappelijk pluralisme stamt echter niet uit het arsenaal van

opvoedingswetenschappelijke categorieën en het behoort ook hier niet—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen