Medische psychologie - pagina 195

Roken in het ziekenhuis 193

asbakken te verwijderen en op de bewust gekozen stopdatum een schone start te

maken.

Behalve de reguliere stopprogramma's en 'bedrljfs-stopprogramma's'^ zijn er ook

programma's die zich richten op risicogroepen (patiënten met cardiovasculaire

aandoeningen of longaandoeningen, zwangere vrouwen). Voor de ziekenhuissituatie

lijken die het meest geïndiceerd. De stop-programma's hebben gemeen dat ze allen een

beperkt succes hebben. Een succespercentage van 30% na 1 jaar Is vaak het maximaal

haalbare.^^

Programma's die zich voornamelijk richten op de psychologische processen van

verslaving vanuit leertheoretische principes, hebben bijvoorbeeld operante procedures,

sensltlsatle en desensitlsatle, contracting en zelfobservatleprocedures opgenomen.

Leventhal en Cleary^ stelden het 'multiple regulation model' voor, waarin roken vooral

een functie heeft In het reguleren van emoties. Meer aandacht voor de fysiologische of

farmacologische aspecten van roken leidde tot programma's waarin naast elementen als

ontwenningsverschijnselen en het snakken naar een sigaret, ook mogelijke biologische

"cues" die sterk verbonden zijn met roken en biologische barrières die het stoppen met

roken bemoeilijken, aan bod komen.^^ In het blopsychosociale model komt daar nog de

aandacht voor "cues" vanuit de sociale omgeving bij, die het roken en stoppen-met-roken

kunnen beïnvloeden.

Een grote tegenvaller in het stoppen-met-roken-onderzoek Is dat grootschalig goed

opgezet onderzoek waarin Interventies gericht op het voorkomen van terugval (relapse

prevention) waren opgenomen, niet geleid hebben tot betere resultaten.^

Stoppen met roken in het ziekenhuis

In het navolgende gaat het voornamelijk over rokers die als patiënt het ziekenhuis

bezoeken. De rokende verpleegkundige of de rokende dokter of andere rokende

ziekenhuismedewerkers komen niet expliciet aan bod, alhoewel zij een belangrijke

voorbeeldfunctie vervullen. Het gebeurt nog steeds dat de patiënt zich niet gemotiveerd

voelt om te stoppen met roken, omdat hij weet dat zijn dokter ook rookt, of omdat hij weet

dat de verpleegkundigen even niet bereikbaar zijn omdat ze een 'rookpauze' hebben. De

patiënt kan dan gemakkelijk de irrationele opvatting huldigen dat "het zo erg wel niet zal

zijn met dat roken, want als het echt zo gevaarlijk was dan zouden ze het toch zelf ook

niet doen".

Patiënten die vanwege hun aandoening geadviseerd worden om te stoppen met roken,

verschillen van andere rokers in het feit dat ze wel "moeten" stoppen. De dreiging van

de negatieve consequenties van het roken wordt veel directer gevoeld. Vaak leidt dit tot

een verhoogde motivatie om te stoppen. Een goede Interventie op het moment van

verhoogde motivatie heeft meer kans van slagen dan een interventie op een moment dat

de patiënt niet gemotiveerd is om een stoppoging te ondernemen.

Op basis van de eerder genoemde stadia van Prochaska en DiCllmente^ is door Mudde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen