Medische psychologie - pagina 79

Transseksualiteit en hulpverlening 77

om die reden blijft het noodzal<elijk dat er naast de medische zorg ook psychosociale

begeleiding wordt geboden.

Het is een goede zaak dat in de hulpverlening aan transseksuelen steeds minder

wordt volstaan met een standaardaanpak, maar dat meer en meer op individueel

niveau wordt gekeken naar de emotionele, sociale en somatische mogelijkheden en

ontwikkelingen. Het is gebleken dat de medisch psycholoog, als lid van het

multidisciplinaire genderteam van het VU ziekenhuis, hierbij een belangrijke rol

vervult.

Epiloog - casuïstiek

Dit hoofdstuk sluit ik af met een verhaal uit de praktijk, in de hoop dat de voorgaande

verhandelingen daarmee enigszins hun abstractie verliezen.

Op een dag, 4 jaar geleden, meldde zich een patiënt bij het VU ziei^enhuis met het

verzoel< om van geslacht te veranderen. Laat ik haar Paulien noemen. Zij was als

vrouw geboren, maar wilde als man leven.

Paulien was 20 jaar oud, studeerde natuurkunde aan een hogeschool en woonde op

zichzelf. Ze was 1 meter 70 lang en had een stevig postuur Ze had een vriendelijk en

open gezicht.

Tijdens de eerste gesprekken maakte Paulien een verlegen en zeer terneergeslagen

indruk. Ze bleek zich extreem onbehaaglijk te voelen als vrouw in zowel sociaal,

emotioneel als fysiek opzicht. Ze ervoer het leven als zinloos en gaf te kennen dat het

beter zou zijn om niet meer te leven dan om als vrouw verder te moeten leven. Haar

voorgeschiedenis vermeldde geen ernstige ziektes, noch psychiatrische/

psychologische behandelingen/opnames.

Paulien kwam uit een gezin met twee kinderen. Ze had een 3 jaar oudere zus,

waarmee het contact goed was. Haar ouders waren gescheiden toen zij 8 jaar oud

was. Zij was toen bij haar vader blijven wonen, omdat de band met hem het beste

was. Het contact met moeder was en is slecht. Paulien had zonder te doubleren de

lagere school en de HAVO doorlopen. Zij had altijd goed contact gehad met haar

leeftijdgenoten, maar zocht vaak zelf de afzondering.

Vanaf haar vijfde jaar bestond bij haar de heimelijke wens om als jongen te leven.

Haar genderrolgedrag was ook meer jongensachtig ('tomboy') dan meisjesachtig. Zij

had bijvoorbeeld een hekel aan jurken en aan strikken in het haar, speelde het liefst

met jongens (boom-klimmen, cowboytje-spelen, voetballen), was in vader-

moederspelletjes de vader, las het liefst avonturenromans en wilde later piloot

worden.

Paulien voelde altijd sterke afkeer tegenover de vrouwelijke geslachtskenmerken. Zij

verborg haar borsten door middel van strakke onderkleding (een hesje) en wijde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen