Medische psychologie - pagina 86

84 Aaronson

serieus nemen. Het feit dat mijn grootmoeder dat niet deed, had meer te maken met haar

begrip voor mijn leeftijd dan met wat dan ook.

Ook in een medische situatie kan de vraag "Hoe gaat het met u?" welgemeend en zinvol

zijn. Dikwijls is het de eerste vraag die een arts stelt in de spreekkamer en het is tevens

een informeel verzoek aan de patiënt om over z'n gezondheid te praten. Bijvoorbeeld om

te weten te komen of de pijn sinds de laatste afspraak is verergerd of juist minder is

geworden. Tegelijkertijd kan de patiënt zich onzeker voelen over de spelregels. Is het wel

gepast om over gevoelens te praten of over de invloed van gezondheidsproblemen op

het werk of op het gezinsleven? Dit gevoel van onzekerheid kan ook bij de arts leven. Wil

ik wel weten of de patiënt zich depressief voelt? Moet ik hem vragen of de behandeling

de relatie met z'n vrouw beïnvloedt? Gewoonlijk komen dit soort kwesties impliciet aan

de orde en vaak zonder dat patiënt en arts zich ervan bewust zijn hoe ze de grenzen

bepalen van hun communicatie.

In klinisch onderzoek kan men het zich echter niet permitteren om zo nonchalant om te

gaan met de spelregels. Om het effect van een behandeling daadwerkelijk te kunnen

beoordelen, moeten we duidelijk aangeven wat wij als de belangrijkste uitkomsten

beschouwen. In de klinische oncologie zijn dit van oudsher objectieve resultaten, zoals

tumorrespons, ziektevrije overlevingsduur en totale overlevingsduur. Met andere

woorden, de vraag "Hoe gaat het met u?" wordt meestal gesteld vanuit een puur

biologische invalshoek.

In de loop van de afgelopen decennia echter, heeft men in toenemende mate ingezien

dat deze traditionele kenmerken van therapeutisch succes vaak onvoldoende zijn om het

effect van kankerbehandeling te meten. Dat het toepasselijk, zo niet essentieel is om

onze aandacht te verbreden en op een systematische wijze na te gaan in hoeverre

kanker en kankerbehandeling invloed hebben op de kwaliteit van leven van de patiënt.

Wat ligt er ten grondslag aan deze verschuiving van aandachtspunten? Voor een deel

heeft het te maken met het feit dat in onze moderne samenleving steeds meer chronische

aandoeningen voorkomen. In tegenstelling tot infectieziekten, waar genezing vaak een

haalbaar doel van de behandeling is, moeten bij chronische ziekten zowel de patiënt als

de arts hun verwachtingen minder hoog stellen. Hoewel het vaak mogelijk is het

ziekteproces te vertragen, moet de patiënt in veel gevallen leren zich aan te passen aan

langdurige beperkingen in zijn of haar functioneren. De behandeling zal zich hier primair

moeten richten op symptoombestrijding en het zoveel mogelijk beperken van de invloed

van de ziekte op het lichamelijk en psychosociaal functioneren van de patiënt.

In de oncologie geldt dat, afhankelijk van welke schatting men gelooft, tussen de 35 en

50 procent van de patiënten met kanker genezen kan worden. Voor de overige patiënten

is de behandeling palliatief. De term "paliiatie" wordt gebruikt voor zowel controle van de

tumorgroei en dus verlenging van de levensduur, als voor symptoombestrijding. In het

eerste geval is het belangrijk om elke winst in levensjaren af te wegen tegen de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen