Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 50

38 A.TH. VAN BEURSEN

Op den duur echter gaat die bereidheid ontbreken, omdat de noodzaak

niet meer wordt gevoeld. Er zijn immers mensen genoeg, als je je maar

wat ruimer kijkt. Over de Vrije Universiteit gaat een andere geest vaar-

dig worden. Een intern congres van de senaat in 1959 legde flinke ver-

schillen van inzicht bloot over de aard van het schriftgezag. 'Sommigen

stonden nog op een min of meer biblicistisch standpunt, terwijl anderen

daarvan niet wilden weten' (29). Wieringa heeft zelf dichter bij de

laatsten gestaan. Het woordje 'nog' alleen al verraadt, welke kant het

naar zijn mening op moest. Op een volgend congres, in 1968, hadden de

vernieuwers geheel de overhand. In 1971 werd hun zege officieel beves-

tigd. De grondslag met zijn gereformeerde beginselen werd vervangen

door de geheel anders geformuleerde doelstelling.

Was daarmee een nieuwe fase begonnen? Dat is maar ten dele waar,

meent Wieringa. De gewijzigde formule legde vast wat al lang begon-

nen was (37). Dat is zonder twijfel juist. De meerderheid was ook vóór

1971 niet meer bereid op de oude voet verder te gaan. De ingrijpende

wijziging van 1971 was zo gezien enkel van formele aard. Haar vooruit-

zichten leken gunstig, want ze werd gedragen door de breedste consen-

sus die toen bereikbaar was. Over haar mogelijke werking is Wieringa

dan ook gematigd optimistisch. Christelijke wetenschap had zich bevrijd

van de krampachtigheid die zo lang de arbeid van de Vrije Universiteit

had gehinderd. Wel zou het er nu op aan komen bij de tijd te blijven,

steeds het oog gericht op de doelstelling, 'waarin tot uitdrukking is

gebracht dat de bijbelse openbaring zingevende betekenis heeft voor de

mens en de samenleving' (43).

Revolutionaire ontwikkelingen versnellen het tempo van de tijd. Het

idealisme van de mannen die de wijziging van 1971 tot stand gebracht

hebben lijkt al haast in een even grijs verleden te liggen als de oprich-

ting van de Vrije Universiteit in 1880. Wie Wieringa's artikel leest ziet

het ook aankomen. Om twee redenen moest de nieuwe doelstellingen

wel een kort leven beschoren zijn. Ten eerste was men uit geweest op

consensus. Het ging dus om een beslissing bij meerderheid van stem-

men. Maar hoe groot die meerderheid ook mocht zijn, haar gezag was

nu afhankelijk geworden van de altijd veranderlijke menselijke opinies.

De principiële onveranderbaarheid van de grondslag was losgelaten.

Hoe onrustiger de tijd, hoe eerder de wijsheid van vandaag tot stof en as

z;ou vergaan.

Ten tweede gaf de consensus van 1971 uitdrukking aan de visie van

ruim denkende gereformeerden, die toen de meerderheid vormden in

de senaat. Dat zou niet zo lang blijven. De 'werkgroep doelstelling' (later

uitgegroeid tot het Bezinningscentrum), die in 1974 haar activiteit begon,

constateerde reeds, dat velen die aan de Vrije Universiteit verbonden

waren het contact met het bijbelse denken waren kwijt geraakt, of het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen