Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 146

134 S. STRIJBOS

bedrieglijke schijn is. Er is in feite sprake van de alles overheersende

aanwezigheid van het meest succesvolle geloof dat tot nu toe heeft

bestaan. Het geloof in wetenschap en de droom van een door de mens

geschapen technische wereld oefent (nog steeds) een enorme aantrek-

kingskracht uit, ook onder jongeren. Het valt me telkens weer op dat de

studenten in de discussies over AI zonder enige scepsis de gedachten de

vrije loop laten over bijvoorbeeld de mogelijkheid van buitenaardse

vormen van leven en intelligentie (Mars). Onbekommerd wordt er over

gespeculeerd dat de computertechniek ons een sleutel verschaft tot

andere werelden van leven (Artificial Life) en intelligentie (AI). De ons

in de ervaring vertrouwde wereld is niet de enige, er zijn meer moge-

lijke werelden. Die gedachte blijkt mensen mateloos te kunnen boeien.

Met behulp van de computertechniek 'speelt' men met een zelf gecre-

ëerde werkelijkheid. En men houdt niet zelden de simulaties op de

computer voor even echt als de echte werkelijkheid. De grenzen tussen

wat artificieel is en natuurlijk lijken niet scherp meer getrokken te

kunnen worden.

Als docent loop ik, als ik het goed zie, hier in het onderwijs aan tegen

een virulent wetenschapsgeloof, een naturalistische en technicistische

wereldbeschouwing. En met het zwakker worden van het christelijk

scheppingsgeloof lijkt het erop dat er nauwelijks meer doorheen is te

breken. Met opzet zeg ik; lijkt, want het besef blijft latent aanwezig dat het

kunstmatige een reductie is. Een student drukte dat tijdens een college

eens zo uit: van het brood datje in de virtuele wereld kunt bakken kan ik

niet leven. En precies hier zie ik een aanknopingspunt om het onge-

schokte wetenschapsgeloof via een omweg te gaan ondergraven. Men

zou namelijk de vraag kunnen opwerpen—wat in het betreffende geval

ook gebeurde—of het dan voor de praktijk niet buitengewoon riskant is

als in het denken de grenzen tussen de virtuele, artificiële wereld en de

gewone wereld vervagen. Daarmee krijgt de discussie een wending

naar de maatschappelijke gevolgen van informatica en AI. Zelfs de

meest optimistische aanhanger van AI blijkt dan in de regel ontvanke-

lijk te zijn voor een hernieuwde kritische oriëntatie op het vak waarin hij

zich wil bekwamen.

Me dunkt, hier ligt een uitdaging voor een docent aan de Vrije

Universiteit om de betekenis van het christelijk scheppingsgeloof

duidelijk te maken. Ik laat het van de omstandigheden vaak afhangen

hoe ik dit soort zaken naar voren breng. Voor mij persoonlijk is de grens

bereikt wanneer de studenten beginnen te gapen. Dan wacht ik maar

weer op mijn volgende kans. Wie meer wil, overschat, vrees ik, de

huidige mogelijkheden, althans die van de individuele docent. Wie

minder doet, verzuimt zijn plicht tegenover zijn studenten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen