Medische psychologie - pagina 80

78 Kuiper

bovenkleding. De menstruatie leidde elke maand tot gevoelens van walging en

depressiviteit. I-laar vagina kon zij alleen maar aanduiden met 'dat ding tussen mijn

benen'. Ondanks de afkeer van haar eigen lichaam had zij zichzelf nooit

geautomutileerd.

Seksualiteit speelde in haar leven geen rol van betekenis. Seksuele contacten had zij

nooit gehad en aan zelfbevrediging had ze slechts een enkele keer gedaan. ZIJ had

daarbij de fantasie om als man te vrijen met een andere man.

De wens om als Jongen te leven werd in de loop der Jaren steeds sterkeren werd voor

haar manifest en onontkoombaar toen zij 18 Jaar was. Door een televisie-uitzending

over transseksuaiiteit werd zij zich voor het eerst bewust van de mogelijkheid

daadwerkelijk van geslacht te kunnen veranderen. Hoewel de puberteit, door de

lichamelijke veranderingen, sterke genderdysforische gevoelens teweeg had gebracht,

had zij nooit aan een geslachtsaanpassende behandeling gedacht. Paulien was tot

aan de televisie-uitzending niet op de hoogte van het feit dat er ook vrouw-man

transseksuelen bestonden.

Op grond van de verkregen informatie werd de diagnose 'transseksuaiiteit' gesteld en

kon zij uiteindelijk een half Jaar na de aanmelding bij het VU ziekenhuis met de

geslachtsaanpassende behandeling beginnen.

Paulien had geen hoogdravende verwachtingen van de behandeling. Ze hoopte

verlost te worden van haar innerlijke conflict en stabiel als Jongen te kunnen leven. Ze

wist nog niet zeker of ze ooit een penis wilde laten maken.

Beloop van de behandeling

Paul bleek vol vertrouwen te zijn over de nieuwe situatie. Hij had geen enkele twijfel

over de behandeling en gaf aan zich minder depressief te voelen en weer zin te

hebben om te leven. Zijn zelfvertrouwen nam toe door het feit dat de menstruatie

stopte en dat zijn stem zwaarder klonk. HIJ durfde daardoor ook met meer volume te

praten. Hoewel hij nog verlegen bleef, was zijn presentatie minder terughoudend.

De positieve veranderingen kwamen zo snel, dat hij er zelf beduusd van was.

De sociale integratie verliep ook naar tevredenheid. Over het algemeen reageerden

zijn vrienden en vriendinnen met begrip en steun. Zijn zuster accepteerde hem vanaf

het begin volledig als nieuwe broer Zijn vader toonde eveneens begrip, niet echter na

eerst met kritiek en bezorgdheid te hebben gereageerd. Vader zocht na enige tijd zelfs

contact met de werkgroep '(H)erkenning' van Humanitas, een zelfhulpgroep voor

familieleden en partners van transseksuelen.

Paul zei zich wel eens alleen te voelen, maar nooit eenzaam. Soms was hij nog wat te

passief in het onderhouden van contacten. Nadat hij 4 maanden bezig was met de

behandeling ontmoette hij op het COC een Jongen, waarmee hij een innige relatie

begon. Het feit dat hij biologisch nooit volledig een man zal kunnen worden (door het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen