Medische psychologie - pagina 272

270 Collette en Wellen

is intensief bij dit ondenwijs betroi<l<en. In de predoctorale fase van het curriculum wordt

in samenwerking met de vakgroep huisarts-, verpleeghuis-, en sociale geneeskunde

gewerkt aan communicatieve vaardigheden in de daartoe ontwikkelde practica

'Communicatievaardigheden' (zie het hoofdstuk van Batelaan). Dit behelst meer dan het

aanleren van gespreksvaardigheden. Het gaat hierbij evenzeer om het zich bewust worden

van de eigen attitude en de consequenties van de eigen attitude voor het dagelijks

medisch handelen. Het onderwijs op het gebied van communicatievaardigheden en

professionele attitude wordt voortgezet In de voorbereiding van de co-schappen (ALCO-I -

het programmaonderdeel Anamnese en Gesprekstechnieken). Een jaar nadien, tijdens

ALCO-11, zijn enkele dagdelen gewijd aan reflectie op het eigen handelen en de daaraan

ten grondslag liggende attitude. De ervaringen in het eerste jaar als co-assIstent zijn

daarbij uitgangspunt. Bovendien worden in ALCO-I I gespreksvaardigheden geoefend voor

de resterende co-schappen, zoals het anamnesegesprek kindergeneeskunde en

psychiatrie en het gesprek in verschillende soclaalgeneeskundige settingen.

Vanaf dat moment, dus na ALCO-II, werden tot voor kort de bijna-artsen en de artsen-in-

opleldlng in dit opzicht aan hun lot overgelaten. Problemen in de klinische en poliklinische

zorg voor patiënten met somatische aandoeningen waarvoor een beroep wordt gedaan

op de afdeling medische psychologie laten echter zien dat een vervolg op bovengeschetst

ondenwijs noodzakelijk is. Deze problemen vertonen namelijk regelmatig een duidelijke

samenhang met een gebrekkige arts-patiëntcommunicatle. Ter Illustratie hiervan worden

hieronder enkele patiënten beschreven waarbij de afdeling medische psychologie werd

betrokken. Wij denken dat onze afdeling wellicht niet In consult geroepen had hoeven te

worden, wanneer artsen beter waren getraind op het gebied van communicatie en attitude.

Medebehandeling door de medisch psycholoog kan noodzakelijk zijn, maar soms doen

wij werk dat ook door artsen had kunnen worden gedaan.

Patiënt A.

Een vrouw van 26jaar wordt kort na de bevalling van baareerste kind plotseling zeer ziek.

Een ziekenhuisopname is geïndiceerd, waarna een lange reeks onderzoeken volgt. De

uiteindelijke diagnose is SLE (systemische lupus erythematosus). Inmiddels zijn echter

de nieren zodanig aangetast dat patiënte aangewezen is op nierdialyse. Bij het ontslag,

na ongeveer 10 weken, is patiënte inmiddels overgegaan op peritoneale dialyse. De

afdeling medische psychologie werd reeds tijdens opname in consult geroepen, daar

patiënte claimend, aandachtvragend gedrag vertoonde. Zij zou niet meer willen leven. Op

zich betrof het een goede verwijzing naar onze afdeling. Echter, er was ook een conflict

met de behandelaars. Patiënte voelde zich afgedaan als dwingeland. Nadat de diagnose

was gesteld, schonken de artsen en verpleegkundigen aanzienlijk minder aandacht aan

haar. Het medisch probleem was opgelost. De verwerking van het moeten leren leven met

de aandoening SLE en de consequenties daarvan, met name het veranderde,

ingekrompen toekomstperspectief, na de opluchting een en ander overleefd te hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen