Medische psychologie - pagina 74

72 Kuiper

Ten vijfde, is er sprake van ruime variatie in de tijd die is verstreken tussen de studie

en het moment dat de onderzochte personen zijn gestart met de behandeling. De

gemiddelde tijdsintervallen lopen uiteen van 2.0 tot 12.0 jaar.

Ten zesde, worden de meeste studies uit de jaren '60 en '70 op een weinig adequate

of volledige manier beschreven. Hierdoor blijft onbekend wat, om welke reden, op

welke manier en op welk moment is gemeten. Bovendien overlappen populaties

elkaar soms in verschillende studies van dezelfde auteur(s).^^'^"" Door deze overlap is

het volgens Pfafflin en Junge onmogelijk een exacte uitspraak te doen over het totaal

aantal personen dat zich in alle studies tezamen bevindt. Ruwweg zou het gaan om

500-700 personen.

Resultaten effectonderzoeken

De follow-upstudies leveren een heterogene hoeveelheid data op over vijf

verschillende gebieden: de emotionele/affectieve toestand, de sociale situatie, het

psychisch functioneren, de fysieke status en het seksueel functioneren. Gegeven

deze heterogeniteit, is het opmerkelijk dat de auteurs praktisch eensluidend zijn in hun

conclusie dat de geslachtsaanpassende behandeling een werkzame en effectieve

methode is. Pfafflin en Junge concluderen dat positieve uitkomsten de overhand

hebben over de negatieve, en dat de resultaten over het geheel genomen bij de

vrouw-man transseksuelen beter zijn dan bij de man-vrouw transseksuelen."

Veruit de belangrijkste positieve bevinding is de toename in subjectief welbevinden

(casu quo de afname van genderdysforie). Ruim driekwart van de behandelde

personen voelt zich gelukkiger, voelt zich innerlijk bevrijd, is meer tevreden met het

eigen lichaam en ervaart meer zelfacceptatie. Degenen die melden zich ongelukkig te

voelen, schrijven dit zelf niet toe aan een voortduren van het genderconflict, maar

vooral aan het ontbreken van een significant sociaal netwerk en/of het verbroken zijn

van een intieme relatie.^"

Regelmatig staat de genoemde positieve uitkomst ter discussie. Critici zijn

achterdochtig over de hoge mate van gerapporteerde geluksgevoelens. De resultaten

zouden in positieve richting vertekend zijn door cognitieve dissonantiereductie. De

redenering is dat postoperatief geen enkele persoon openlijk zal toegeven dat de

nieuwe situatie in het andere geslacht tegenvalt of een mislukking is, nadat men

zichzelf zoveel kosten en moeite heeft moeten getroosten. Gevoelens van dysforie

zouden worden ontkend. Hoewel deze verklaring serieus moet worden overwogen,

heb ik hiervoor noch in de literatuur, noch op grond van uitgebreid eigen onderzoek

concrete aanwijzingen gevonden.''^

Buitenstaanders lijken op voorhand twijfel te hebben over het subjectief welbevinden

van transseksuelen. Een even simpel als ingenieus experiment van Franzini et al.

geeft voeding aan deze gedachte.^^ Zij toonden drie groepen studenten afzonderlijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen