Vinden en zoeken: het bijzondere van de Vrije Universiteit - pagina 182

170 J . P . VERHOOGT

ontwikkeling geldt dat ze uiteindelijk is opgenomen in de dynamiek

van de zich ontplooiende scheppingsorde. Hij voegt daaraan toe dat de

VU zich niet buiten of tegenover deze ontwikkeling van de moderne

wetenschap moet opstellen maar daaraan voluit moet deelnemen, mits

zij kritisch blijft vragen naar de zin en richting ervan. Van der Hoeven

waarschuwt namelijk scherp tegen het gevaar—hij constateert het ook

aan de VU zelf—van verabsolutering der moderne wetenschapsbeoefe-

ning; waarin ook, zo kan daaraan worden toegevoegd, de dieptste oorzaak

ligt van de verabsolutering van maatschappelijke rationalisering en

modernisering die op die wetenschap steunt. Van der Hoeven benadrukt

dat vanuit de VU, tegenover elke verabsolutering van wetenschappelijke

grondbegrippen, op basis van een evangelische visie op de werkelijk-

heid, blijvend moet worden gewezen op de "intrinsieke betrekkelijkheid

van alle begrippelijkheid".''

De kritiek van Van der Hoeven op de tendens tot verabsolutering van

(wetenschappelijk onderbouwde en aangestuurde) maatschappelijke

rationalisering en modernisering dient aan de VU te worden vastge-

houden. Deze kritiek is nog steeds hoogst actueel omdat een dergelijke

tendens in allerlei sectoren van onze samenleving nog steeds waar-

neembaar is. De stellingname van Van der Hoeven verdient echter op

twee punten aanvulling. Ten eerste heeft, een kwart eeuw na Van der

Hoevens kritische beschouwing, het wetenschappelijk aangestuurde

proces van maatschappelijke rationalisering en modernisering zich

weliswaar verder doorgezet maar heeft sindsdien ook zijn eigen post-

modernistische contra-kracht opgeroepen, die de verworvenheden van

diezelfde modernisering ondermijnt. Kritiek vanuit de VU op de tendens

tot verabsolutering van maatschappelijke rationalisering en moderni-

sering, en op de wetenschappelijk-filosofische grondslagen daarvan, zal

zich daarom thans tegelijk ook voor het behoud van de verworvenheden

van die modernisering moeten inzetten. Een dergelijke opstelling ver-

eist, gezien de sterk anti-normatieve instelling van haar stichter, onmis-

kenbaar een grondige wijsgerige en culturele heroriëntatie voor een

universiteit als de VU. Ten tweede dient bedacht dat het gevaar voor

verabsolutering van rationalisering en modernisering zich aan een

universiteit niet alleen voordoet op het vlak van wetenschap en filosofie

maar zeker ook op dat van de universiteit als organisatie. Uit het voor-

gaande kwam naar voren dat ook de VU, met name als instelling en

organisatie, tot verabsolutering van haar eigen rationalisering en moder-

nisering neigde. Is immers niet ook aan de VU op het vlak van manage-

ment en organisatie van onderwijs en onderzoek de modernisering en

rationalisering schier ongelimiteerd doorgevoerd en nog in volle vaart

gaande, met de mega-faculteiten als meest recente manifestatie? En is

niet tevens aan de VU de democratisering op bijna alle niveaus van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen