Tussen fundi en realo - pagina 26

teit. Maar als je op de universiteit geen gemeenschappelijke noemer kunt vinden, wordt het een

stuk moeilijker. Er was altijd discussie over wie je vertegenwoordigt en op welke basis je denkt

dat je een mening kunt verwoorden. We wilden meer faculteiten bij de SRVU betrekken. Op de

beleidsraad kwamen de faculteitsverenigingen al wel, maar daarmee vertegenwoordig je niet al

die studenten.

Wat kom jij inbrengen?

De man/vrouw-verhouding heeft binnen de SRVU ook altijd gespeeld en was een beetje een uit-

loper van de vorige tijd, want daar zaten een paar mannetjes bij die niet te stuiten waren. Niet

dat het macho's waren, maar echt van die vergadertijgers die nieuwe mensen volstrekt niet aan

het woord lieten. Gewoon van „Ik heb hier de collectieve ervaring van de hele partij en wat kom

jij hier inbrengen." En er waren mensen die vonden dat dat een typisch man-vrouw probleem

was.

Vrouwenvuist -niet echt een activiteit van de SRVU, maar kreeg wel steun van ons- was wel

een keer aan de orde op de beleidsraad. Toen werd er doorheen gepraat en daar is wel enorme

herrie van gekomen. Het was ongepaste desinteresse die niet bij een geëmancipeerde beweging

hoorde.

De discussie over correct taalgebruik heeft ook in mijn periode gespeeld en ook daar werden ook

weer mensen pissig over, zo van wat maakt het uit. Er waren fervente tegenstanders van het

aanpassen van het taalgebruik en er waren mensen die van alles een man-vrouw strijdpunt

maakten.

De actie 'VU voor Vrij Zuid-Afrika' was eigenlijk het enige waar we ons nationale onderwijs-

26 boekje te buiten gingen. We ondersteunden wel maatschappelijke groepen en kregen pamfletten,

maar we hielden ons er niet zo mee bezig.

Verwaterde ervaring

In april 1988 werd ik baliemedewerker. Als het goed is, heb ik mij niet meer met de inhoud

bezig gehouden. Ik wilde het anders doen dan Mans. Je raakt toch steeds verder van alles af. Ik

was veel meer bezig met de boekenverkoop en of de MFVU het wel of niet van ons over zou

nemen. Ik vond eigenlijk al mijn baliewerk wel leuk. Het kamerbureau waar je toch bij elk tele-

foontje weer een raar verhaal kon verwachten. Ik heb wel eens een kamerzoeker rechtstreeks bij

het RIAGG afgezet. Samenwerken met de andere niet-commerciële bureaus, opzetten van grote

acties en het tentenkamp organiseren. De drukkerij coördineren; ieder drukker had weer een

aparte handleiding. Zo ben ik wel eens bij een drukker langs gegaan, omdat hij niet kwam opda-

gen en ik dacht dat het misschien een depressief figuur was dat weet ik veel wat had gedaan.

Boekverkoop was gewoon winkeltje spelen, maar daar had ik de minste affiniteit mee.

Toen ik wegging, had ik ook nauwelijks nog contact met het bestuur. Het werd steeds meer een

verwaterde en-'aring van de periode dat je zelf actief was. Het blijft appelleren aan iets waar je je

dag en nacht druk over gemaakt hebt en toch is het dat niet meer helemaal. Maar van de men-

sen met wie echt heb samengewerkt bij de SRVU zie ik negentig procent nog steeds, en ik ga nog

steeds met hen op vakantie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen