Tussen fundi en realo - pagina 62

ven in Ad Valvas. Nou, toen zaten mensen van de ouwe hap er bij ons op aan te dringen dat er

een barakverbod voor die jongen moest komen, echt te stalinistisch.

Ik kan me herinneren dat we als bestuur meestal vreselijk opzagen tegen de beleidsraden. Soms

zeiden we: „Hoera, die-en-die komt niet," omdat we dan bang waren voor zijn of haar kritiek.

Aanvankelijk kwam er ook nog wel een man of vijftien. Maar op die beleidsraden zijn wel dingen

gezegd waarvan ik dacht: „Dat is niet al te netjes". In mijn tweede bestuursjaar werd Lukas Wel-

len tijdens zijn eerste beleidsraad, toen hij „mankracht" zei, vreselijk de oren gewassen door de

ouwe hap. Ik dacht toen: „Je moet wel een beetje rekening houden met wanneer iemand net

enthousiast komt kijken. Geef 'm een kans." Dat heb ik toen inderdaad wel de ouwe lui kwalijk

genomen, dat er toch soms een negatieve sfeer hing.

De praktische man

Er kwamen bijna geen actieve mensen meer bij. Mijn tweede bestuur bestond eigenlijk alleen uit

Aernoud en mij. Daarnaast zorgde Lukas nog voor een beetje leven en discussie.

Het was goed dat we de tent toen nog een beetje draaiende hielden, zonder bestuur was het

echt een zootje geworden. Voor mijn gevoel ging het me wel veel makkelijker af, ik had het

bewust wat beperkt, maar we deden ook wat inhoudelijke dingen die we leuk vonden, zoals de

LSVb en Spoor. We hadden eigenlijk meer aan ledenwerving moeten doen, maar we hielden meer

van stukken schrijven en vergaderen.

In dat tweede bestuursjaar zakte de opkomst op beleidsraden erg in, tenvijl ik toen steeds meer

lol kreeg in pittige discussies. Toen we voorstelden om weer lid te worden van de LSVb had ik

allemaal sterke argumenten uitgewerkt, maar de aanwezigen zeiden „Jongen, het is wel goed, je

62 doet maar."

Die bezetting van de bestuursvleugel, daar heb ik ook veel aan gedaan. Ik kreeg toen echt spijt

dat ik me had laten afkeuren voor militaire dienst, want ik was toen zo'n beetje de praktische

man. Had ik posters gemaakt, stond ik in de Mundus-barak aan te wijzen wie wat moest doen,

wie naar welke deur moest rennen, en dacht toen: „Wauw, dit wordt spannend, schitterend."

Terugkijkend was die tijd, dus van het Ritzen-debat en die geslaagde VU-bezetting, wel een hele

goede.

Ik had die opkikker wel nodig, want ik was net afgewezen voor het LSVb-bestuur. Er speelde

mee dat drie, vier mensen per se met elkaar in het bestuur wilden, en dat hadden voorgekookt.

Barbara Bosland had nog rare verhalen over mij verspreid, dat ik onbetrouwbaar zou zijn of zo.

En toen hing ze ineens huilend aan de telefoon, dat ze daarover had zitten liegen. Ik vind het

achteraf nog steeds jammer, ik denk dat ik het goed had gekund.

De laatste grote demonstratie, van 8 mei, was natuurlijk wel pijnlijk, maar het was wel leuk om

daar heel veel VU-mensen te zien rondlopen. Ik kreeg de indruk dat de SRVU toen echt weer een

beetje meer ging leven. Ik was weer veel op de barak in die tijd en er kwamen veel nieuwe men-

sen aan de balie die zeiden: „Er moet wat gebeuren." Dan zeiden we: „Kom maar op die-en-die

vergadering want dan praten we over een bezetting." Ja, het leukste van mijn SRVU-tijd was

eigenlijk toen ik al bijna twee jaar uit het bestuur was. Toen dacht ik soms: „Hier heb ik het alle-

maal voor gedaan."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen