Tussen fundi en realo - pagina 29

Alsof bonden zich ooit voorbereiden

Het eerste jaar ging ik vooral naar LAC-vergaderingen, daarna zat ik in het Algemeen Bestuur

van de LSVb. Je kwam altijd bekaf terug van die marathon-vergaderingen: om half elf moest je er

zijn en met mazzel kon je de snackbar halen die om acht uur sloot. We zaten ons te ergeren, en

wij bemvloedden als vaste vertegenwoordigers het beeld wat de SRVU over de LSVb had, we

vonden al die tijd die je er in moest steken, gezien wat er uitkwam, niet de moeite waard.

De LSVb heeft wel degelijk bij de studiefinancieringsacties een goede rol gespeeld, maar het

argument voor ons om uit de LSVb te stappen was dat ze een andere kant op wilden, ze wilden

professioneel worden, een dienstverlenend bedrijfje met betaalde krachten. Ook wilden mensen

op het kantoortje in Utrecht graag vertellen wat de bonden moesten gaan doen, daar konden we

slecht tegen. Wij wilden dat de invloed van faculteitsverenigingen groter moest worden, en dan is

het onlogisch om een dictaat van de LSVb te accepteren.

Als bonden iets willen, moeten ze niet om goedkeuring bij de LSVb hoeven vragen. Met indivi-

duen van de LSVb ging het best goed, maar bij alles wat geformaliseerd was, liep ik tegen de

bureaucratie aan. Als je een goed idee had, vonden ze dat het quorum niet aanwezig was, of dat

de lidbonden zich niet adequaat hadden voorbereid op dit voorstel.

Alsof bonden zich ooit voorbereiden.

Dit, dit, dit moet gebeuren

In '86 wilden eerst enkele mensen ophouden, maar het was toen heel moeilijk nieuwe mensen ,

te vinden, alleen Margreet kwam erbij, en toen gingen we op Thijs na met z'n allen door. Na twee

jaar was ons bestuur nog steeds gemotiveerd, maar toch kwam er in '87 een heel nieuw bestuur.

Je moet toch ooit eens worden opgevolgd, en ik kan me ook voorstellen dat het nieuwe bestuur 29

niet zat te wachten op een paar doorstromers met verhalen als „vorig jaar deden we het zo."

We hebben de SRVU met een prettiger sfeer achtergelaten, ook de drukkers en het bestuur

keken elkaar niet meer met de nek aan. Als je ook persoonlijke problemen kunt bespreken, ben je

eerder bereid van elkaar taken over te nemen, een hecht team werkt het best. Ons bestuur gaat

nog steeds met elkaar op vakantie en naar Pinkpop. Hoewel, naar Pinkpop niet meer, we gaan

nu naar de opera, we worden ouwe zakken. En je merkt dat mensen uit de oud-besturen na ons

naar ons toe trokken, omdat je altijd wilt praten over het nieuwe bestuur, je volgt ze kritisch,

want dat is een nieuw blok. Met het tweede tentenkamp bleek bijvoorbeeld van alles niet gere-

geld. De SRVU gaat je na aan het hart, dus dan grijp je in, neem je het eens samen met een

bestuurslid door, zeg je dit, dit, dit moet gebeuren, anders wordt het een zootje.

Via Ingrid heb ik de SRVU tot recent kunnen volgen. Twee jaar geleden kwam er weer zo'n

actief bestuur met veel mensen eromheen. Als er een 'vijf' in zit, is het blijkbaar een goed jaar. Ik

ben nu tien jaar ouder en zou een aantal dingen anders doen, maar dat zullen zij over tien jaar

ook denken. Voor mijn carrière werd ik niet actief, maar de SRVU heeft ook geen schuld dat ik

nooit meester in de rechten werd. Als ik tentamens wilde doen kon ik voldoende tijd vrijmaken,

maar ik had er gewoon helemaal geen zin in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen