Tussen fundi en realo - pagina 68

zo'n politieke club. We hebben toen ook nog een publiciteitstraining gehad. Daar kwam dus uit

dat dat linksige imago, dat activistische, niet meer werkte. Je moet mensen iets degelijks te bie-

den hebben. Je moet gewoon iets aan de SRVU hebben. Dat was het idee.

Dat gebeurt altijd zo

Tijdens mijn tweede bestuursjaar hadden we die demonstratie op 8 mei, dat was echt een succes

voor de SRVU. We mochten een heel groot spandoek ophangen bij het hoofdgebouw, we hebben

ontzettend veel mensen opgeroepen om mee te gaan. En er zijn toen ook echt een heleboel mee-

gegaan. We waren één van de best vertegenwoordigde clubs in Den Haag, met een paar honderd

mensen. We maakten muziek, hadden liedjes gemaakt, het was gewoon ontzettend leuk: gewoon

een goede demonstratie. Toen er gemept werd, vond ik het wel wat buitensporig, ja. IVIaar ik had

het wel vaker meegemaakt. De ME kwam opzetten en iedereen begon in paniek door elkaar heen

te lopen. Ik zei tegen de mensen om me heen: „Je moet gewoon blijven staan. Wacht nou maar

en laat iedereen langs je heen lopen, want die ME mkt toch nooit verder op dan tien meter." En

dat was ook zo.

Op het Malieveld was er ook veel paniek. Iedereen was aan het schreeuwen en zo. Oké, er zijn i

wat rare charges uitgevoerd, maar ik weet dat er van achter uit met stenen werd gegooid. Die

demonstratie liep ook echt uit de hand. Voor een deel ook omdat er met Grolsch-beugels naar de j

politie werd gegooid. De eerste actie kwam vanuit de demonstranten, autonomen en dat soort |

types. Dat gebeurt altijd zo. Dat gebeurde bij Shell en dat gebeurde nu weer. Ze gooien met fles- j.

sen en stenen van achter uit naar de politie en weten zelf het best hoe snel ze weg kunnen ;

komen, tenvijl de rest in elkaar wordt gemept.

68 Uiteindelijk zijn wij gewoon naar huis gegaan. Wat me wel schokte, was dat er arrestatie-busjes

stonden en dat die teams er gewoon mensen uit pikten. Die doken dan met zes man op iemand

en dat ging er wel heel erg hard aan toe. Maai we wisten natuurlijk uit het verleden dat de Haag- j

se politie keihard optreedt, met hun jeeps.

's Avonds was het aflemaal op de televisie en ik had nog steeds het idee van een geslaagde

actie. Hoge opkomst, in een rel geëindigd. Dat vond ik heel goed, want demonstraties behoren nu

eenmaal in een rel te eindigen. Nou ja, in dit geval was het goed. Het zette de druk flink op de

ketel. Er werden kamervragen gesteld aan de minister van Binnenlandse Zaken. En Ritzen was

er natuurlijk helemaal niet blij mee, die werd er constant mee achtervolgd.

De volgende dag gingen we naar de LSVb, daar was toen echt een crisisvergadering. Huilende

mensen. Folkert en ik vonden dat maar onzin. Het was niet leuk geweest allemaal, oké. Twee

dagen later ben ik nog naar de vrijlating van de eerste actievoerders geweest, bij het gerechts-

gebouw in Den Haag. Het was voor de SRVU wel een begin van een nieuwe periode, want we

trokken er ineens een heleboel mensen bij. Het jaar daarna hadden we nauwelijks moeite om

nieuwe mensen te vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen