Is studeren ook al een last? - pagina 64

In 1979 wordt, op de formatie van Prof. de Wit, Nico de Bruijne

benoemd, een arts die juist terugkomt van enige jaren werk in Afrika

en zich voorbereidt op de huisartspraktijk.

Als later in dat jaar ook Lopes Cardozo vertrekt moet ik alleen,

getooid met de titel van onderwijscoördinator, verder als hoofd van de

afdeling met een steeds wisselende, maar altijd weer gemotiveerde

staf.

In de rest van dit hoofdstuk zullen we de ontwikkeling van de afdeling

schetsen aan de hand van de ontwikkeling van een aantal taakgebie-

den. Hierbij zal vooral aandacht besteed worden aan hoe een activiteit

begonnen is.

Eerst gaan we verder met enige opmerkingen over een lange strijd met

het bestuur over de positie en samenstelling van de afdeling en de ver-

schillende verhuizingen.

Vanaf 1981 lopen de verschillen van mening met het bestuur over de

samenstelling van de afdeling hoog op. In een brief van april van dat

jaar meldt het bestuur, zonder eerder overleg, dat de afdeling naast de

coördinerende en secretariële functies de volgende deskundigen moet

aantrekken: een klinisch medicus, een onderwijskundige en een psy-

choloog, bij voorkeur allen voltijds. Degenen die nu op de afdeling

werkzaam zijn en niet aan deze kwalificaties voldoen dienen een

beëindiging van hun contract te krijgen. Bovendien wordt ik zwaar

beledigd als tot afgevaardigde naar het interfacultair affiliatie-overleg

één van de coördinatoren van de affiliatie is benoemd, opnieuw zonder

enig overleg. Ik reageer in een brief ingehouden, maar duidelijk.

Ik stel dat de afdeling onderwijscoördinatie een dienstverlenende afde-

ling is, die echter ook bedoeld is om naast enkele concrete taken t.a.v.

het onderwijs beleidsvoorbereidend werk te verrichten en initiërend op

te treden t.a.v. onderwijsvernieuwingen. Dit betekent dat geaccepteerd

moet worden dat vanuit de afdeling visies gepresenteerd worden die

(nog) niet algemeen aanvaard zijn en dat daardoor controversen kun-

nen ontstaan. Zij kan niet functioneren binnen een politiek van status

quo. Het bestuur houdt echter vast aan zijn standpunt.

Na enige tijd vertegenwoordig ik toch de faculteit bij de moeilijke

overleggen over de affiliatie-vergoedingen. Ook de samenstelling van

de afdeling wijzigt niet essentieel, al wordt Elise Oosterwijk in 1982,

na een lange strijd om haar ontslag te vermijden, vervangen door een

echte onderwijskundige, Paul Peters.

62

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen