Omstreden normalisering - pagina 62

meen geestelijke bagage. De TUburgse hoogleraar Belastingrecht Jan

van Dijck komt er via zijn zes kinderen achter - zij studeren in Utrecht

- dat de onderwijsprogramma's slecht zijn en dat daar met reden te-

gen v/ordt geprotesteerd. Hij is door zijn eigen kinderen 'verzetsge-

voelig' geworden en vindt dat studenten een betere behandeling ver-

dienen."^

De universiteiten blijven nochtans ook de vrijplaats voor academi-

sche vorming en intellectuele ontplooiing. Studenten met ambitie en

belangstelling kunnen op alle faculteiten terecht om colleges te lopen.

Bij de bètafaculteiten en faculteit Medicijnen wordt trouwens 'ge-

woon' hard gewerkt. De bètafaculteit kent, ook aan de VU, al een on-

derzoekstraditie. Promovendi doen onderzoek, er wordt gepubliceerd

en de laboratoria zijn drukbevolkte werkplaatsen."^

Cultureel gezien leven alle Nederlandse universiteiten begin jaren

zestig nog in de jaren vijftig, aldus filosoof Joop Doorman. Hij karak-

teriseert de universiteiten als een merkwaardig gehoorzaam dorp.

Eind jaren vijftig studeert hij een paar jaar in Amerika. Na zijn terug-

keer in i960 gaat hij les geven aan de Technische Hogeschool Eindho-

ven. Als hij voor het eerst de collegezaal betreedt, weet hij niet wat hij

ziet: de studenten staan en bloc op. Doorman deinst terug en roept:

'Wilt u dat alstublieft niet meer doen? Ik schrik me dood!' In Amerika

had hij heel andere dingen meegemaakt. Daar heerste bijvoorbeeld

een levendige debatcultuur. Een hoogleraar reageerde na een voor-

dracht door een collega-specialist met de woorden: 'You know Gene,

all you have been saying is just random noise - in the technical sense of

the word.' Daarbij vergeleken was de sfeer aan de Nederlandse univer-

siteiten ongelofelijk stijf en benepen, aldus Doorman.^^" Minister Ve-

ringa komt met vergelijkbare voorbeelden. Hij kan zich van zijn eigen

studententijd eind jaren veertig in New York herinneren dat studen-

ten daar grote invloed konden uitoefenen op het studieprogramma.

Naar hun mening werd voortdurend gevraagd, ze werden als volwas-

senen benaderd; zij waren immers de afnemers van het onderwijs.

Vergeet niet, zegt Veringa, dat tot diep in de jaren zestig de hoogleraar

in Nederland als enige besliste wat er wel of niet gebeurde en hoe het

vak gegeven werd.'^' Max Arian, een van de medeoprichters van de

SVB, komt met een harder oordeel over de staat van de universiteiten:

In 1963 begon de studentenvakbeweging voorzichtig te roeren

in een volstrekt negentiende-eeuws, autoritair, universitair we-

reldje, vol hooghartige hoogleraren die nog te beroerd waren

60

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen