Een handvol filosofen - pagina 179

2 OpvolgingvanVollenhoven-de kwestie-Van Peursen 175

Na een leespauze deelde de decaan mee dat het moderamen de notitie beschouw-

de als niet ter zake. De bezwaren van de wijsgerige sectie impliceerden volgens het

moderamen, dat het aanvaarden van de grondslag van de universiteit niet voldoende

zou zijn om iemand tot hoogleraar te benoemen. Na een uitgebreide discussie werd

besloten de beraadslagingen in de volgende vergadering van de faculteit voort te zet-

ten om dan tot besluitvorming te komen.*

Ter voorbereiding van de volgende faculteitsvergadering had de pedagoog prof.

Waterink een nota geschreven, die een antwoord bevatte op de nota van de wijsgeri-

ge sectie. Zijn centrale stelling was dat de wijsgerige sectie het christen-zijn van Van

Peursen had erkend, dat Van Peursen de grondslag van de Vrije Universiteit aan-

vaardde en dat er derhalve een genoegzame basis was om met hem samen te werken.

Verder was Waterink van oordeel dat de nota van de wijsgerige sectie Van Peursen

geen recht deed en dat hij geen steun wilde geven aan de oppositie tegen de voor-

dracht.' Tijdens de vergadering spitste de discussie zich toe op 'de al of niet princi-

piële aanvaardbaarheid van de heer van Peursen als hoogleraar aan de Vrije Univer-

siteit'.'"

Decennia later konden enkele hoogleraren zich deze discussie nog levendig her-

inneren, vooral het debat tussen Vollenhoven en Waterink. Waterink had Vollen-

hoven weten te bewegen om enkele passage in de nota van de wijsgerige sectie af

te zwakken." Het debat was dermate hoog opgelopen, dat de besluitvorming over

Van Peursens voordracht opnieuw werd uitgesteld. Enkele hoogleraren zetten hun

gesprekken buiten de vergadering voort om hun gedachten nader te bepalen. Wate-

rink ging te rade bij de psycholoog dr. C. Sanders, een persoonlijke vriend van Van

Peursen. De decaan van de letterenfaculteit, prof. G.J.D. Aalders, besprak de kwes-

tie met prof. G.C. Berkouwer."

In de volgende vergadering van de faculteit waren de meningen voldoende uitge-

kristalliseerd om tot een besluit te komen. Ondanks het verzet van Vollenhoven en

Zuidema, besloot de faculteit met negentien van de vierentwintig stemmen dat Van

Peursen principieel aanvaardbaar was als hoogleraar aan de Vrije Universiteit. Uit

de volgende stemmingen bleek dat zeven van de negentien voorstanders Van Peur-

sen wilden voordragen voor een gewoon hoogleraarschap en twaalf van hen voor

een buitengewoon hoogleraarschap. Tenslotte werd besloten Van Peursen voor te

dragen als buitengewoon hoogleraar.'^

Nadat de Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte de voordracht van Begemann,

Van Peursen, Van Riessen en Van der Hoeven had goedgekeurd, informeerde het

faculteitsbestuur de curatoren over de perikelen rond de voordracht van Van Peur-

sen. De leden van de wijsgerige sectie hadden hun strijd nog niet opgegeven en een

brief geschreven aan de curatoren, waarin zij hun bezwaren herhaalden en conclu-

deerden dat voor Van Peursens 'filosoferen geen plaats is aan de Vrije Universi-

8 Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte, Notulen, z6 maart 1963.

9 Nota Waterink (9 april 1963), in Van Peursen Personeelsdossier.

10 Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte, Notulen, 11 april 1963.

11 Informatie verkregen in gesprekken met J. Blauw (Bilthoven, 14 juli 200e) en C. Sanders (Den Haag, 10 juli

2006).

12 Informatie verkregen in gesprekken met C. Sanders (Den Haag, 10 juli 2006) en M.J. Aalders (Amstelveen,

najaar 2007) die zich herinnerde dat zijn vader over de kwestie met Berkouwer had gesproken.

13 Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte, Notulen, i mei 1963.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen