Omstreden normalisering - pagina 297
Hoe de Vrije Univseriteit veranderde in de lange jaren zeventig
actiecomités, steungroepen en brede comités, in actievergaderingen,
demonstraties, bezettingen en optredens in WUB-organen. De kern-
groepen binnen de SRVU en aan haar gelieerde organisaties en comités
waren bijkans permanent in vergadering. Beoordelingen van de alge-
mene politieke situatie (APS) werden voor alle speelvelden gemaakt, al-
le relevante bestuurslagen kwamen langs -van studierichting tot en met
regering en parlement. Evalueren was een wekelijkse routine; zelfkri-
tiek, vooral over het eigen gebrekkige organisatorisch vermogen was een
veel voorkomend ritueel. Toch functioneerden faculteitsgroepen, com-
missies, comités, studiegroepen, fracties en redacties relatief autonoom.
Per (sub)faculteit en studierichting waren de omstandigheden ook heel
verschülend. Machtsverhoudingen, conflictpunten, speerpunten en
perspectieven liepen op de verschillende speelvelden uiteen.
De volgende zes factoren indiceren waarom de SRVU en haar faculteits-
groepen dezer jaren succesvol konden zijn. Allereerst de maatschappe-
lijke context: alles moest en kon ook anders, time is on our side, de stu-
dentenbeweging ging die veranderingen mede realiseren. Successen
lagen voor het oprapen. Gemotiveerde en talentvolle (aankomende)
studenten wilden bij de studentenbeweging horen. Traditionele gezel-
ligheidsverenigingen verloren aantrekkingskracht en legitimiteit. Een
aantal stond zelfs op de rand van faillissement.
Het politieke vakbondsconcept fungeerde, ten tweede, de eerste ja-
ren als een wervende, samenbindend verhaal. Het gaf energie en ook
een zekere exclusiviteit - het zijn van een voorhoede. Bovendien bood
het vakbondsconcept relatief veel ruimte voor eigen initiatieven voor
faculteitsgroepen en specifieke comités (bijvoorbeeld huisvesting).
De materiële voorwaarden voor het voeren van radicale studenten-
politiek waren, ten derde, gunstig. De leerrechten waren amper geli-
miteerd, cv's en loopbanen waren geen issue. Met een bescheiden (ge-
subsidieerd) apparaat (de barak, stencilmachines e.d.) kon effectief
worden opgetreden.
De universitaire democratie (WUB) was, ten vierde, een groot po-
dium waardoor op alle speelvelden en bestuurlijke niveaus met veel
tamtam kon worden opgetreden. Bestuurders, hoogleraren en stafle-
den waren nog op zoek naar bestuurlijke werkwijzen en vergaderrou-
tines die pasten bij de nieuw ontstane verhoudingen. Er was altijd wel
een punt in universiteitsraad of in een van de vele (sub) faculteitsraden
of vakgroepbesturen dat zich leende voor agitatie en actievoeren, voor
stemmingmakerij.
295
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 2013
Publicaties VU-geschiedenis | 388 Pagina's
![Omstreden normalisering - pagina 297](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/publicaties-vu-geschiedenis/omstreden-normalisering/2013/01/01/1-thumbnail.jpg)
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 2013
Publicaties VU-geschiedenis | 388 Pagina's