Omstreden normalisering - pagina 155

eind jaren zestig, voor zover valt na te gaan, geen communistische stu-

denten. De CPN staat mijlenver af van de VU die ondanks haar Am-

sterdamse wortels weinig verbindingen heeft met linkse bewegingen.

VU-studenten die actief zijn in SVB en KrU hebben weinig op met de

CPN. Ernsting, SVB-activist van het eerste uur en in de jaren tachtig

als CPN'er gekozen in de Tweede Kamer, wordt in 1971 namens de Ka-

bouterpartij lid van de Amsterdamse gemeenteraad. Niet bepaald een

beweging waarvoor de CPN sympathie heeft.

De KRAK-groep, verantwoordelijk voor de heroprichting van de

SRVU, vindt - zoals we in vorige hoofdstuk zagen - dat de SRVU als

politieke vakbond een onafhankelijke politieke koers moet volgen.

Met argwaan kijken ze naar de invloed die de CPN op de ASVA heeft.

Feit is dat in de loop van de jaren zeventig nogal wat SRVU-kaderleden

zich bij de CPN aansluiten. Begin 1973 studeren er aan de VU, volgens

opgave van de BVD, 30 CPN-leden, waarvan er 25 Sociale wetenschap-

pen studeren, waaronder 15 Sociologie.'*'' Dat aantal loopt in de daarop

volgende jaren verder op. Hierdoor worden inbreng en invloed van

'de' partij meer en meer voelbaar, overigens lang niet altijd zichtbaar.

De motieven om lid te worden lopen uiteen. Er zijn studenten die zich

aansluiten vanwege de praktische oriëntatie van de CPN op strijd en

resultaat. Er zijn ook studenten die, zelf niet afkomstig uit de arbei-

dersklasse, een bijna religieuze hang hiernaar hebben,met de CPN als

een van de meest vooraanstaande organisaties vanwege haar antifas-

cistische rol tijdens de oorlogsjaren - daar willen ze bij horen. En er

zijn studenten die lid worden om de partij van binnenuit te verande-

ren.47 Velen gaan arbeideristisch spreken - de 'stukken strijd' vliegen

in het rond - en proberen symbolen en rituelen van de (stedelijke) ar-

beidersklasse te adapteren.'**

De antifascistische achtergrond van zijn gereformeerde generatiege-

noten verl<laart, aldus voormalig Rode Eenheder HenkJan van Vliet in

2011, de keuze van een groep activisten voor de CPN. ARP en CPN wa-

ren immers de centrale partijen in'het Verzet'. Het antifascisme zou een

mentale brug tussen beide groeperingen hebben gelegd.'*' Een inte-

ressante gedachte, maar in de stukken van toen is hierover weinig te-

rug te vinden. Historicus H.W. von der Dunk maakt in 1986 een intrige-

rende opmerking die wellicht beter verklaart waarom bij sommige

studentenactivisten de CPN in beeld kwam: na provo hebben ook neo-

marxistische studenten de Tweede Wereldoorlog herontdekt en ver-

volgens'een quasi analoge constellatie met bezetting en antifascisme

153

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen