Omstreden normalisering - pagina 122

ke bewustwording. Het behalen van aansprekende resultaten op con-

crete belangen zal het proces van politieke bewustwording aanzienlijk

versnellen. Zo is de aanname.

De politieke vakbond moet een eind maken aan de versplintering

die de studentenbeweging in alle steden heeft geteisterd, misschien

nog wel het meest aan de rode GU met zijn Karl Marx Fanclubs, KMG,

de BUP's en nog veel meer.'^ De latere ASVA-voorzitter Constant

Vecht noemt eind 1970, met veel gevoel voor pathetiek, de politieke

vakbond een historisch uniek model: politiek syndicale activiteiten en

zuiver politieke bewustwording vormen tezamen de hoofdmoot van

de werkzaamheden van de politieke vakbond." Bij zijn aantreden als

ASVA-voorzitter begin 1971 maakt Vecht glashelder dat er in de ASVA

als politieke vakbond van studenten geen plaats is voor links-radicale

groepen als BUP's, KMG's en MLS. De Rode Eenheden van de GU

moeten zich omvormen tot ASVA-kernen in de faculteiten en daar-

mee uitdrukking geven aan de hernieuwde op politieke eenheid ge-

richte ASVA.5* Na een harde en soms onfrisse strijd winnen de aan-

hangers van het model van de politieke vakbond het pleit binnen de

ASVA. De radikalinski worden geroyeerd.^^ Het proces om het contact

met de meerderheid van de studenten te herstellen kan beginnen en de

belangenstrijd komt weer in het centrum van de activiteiten te staan,

wat niet veel later zichtbaar wordt in de coUegegeldboycot.

De CPN lijkt een bepalende rol te hebben gespeeld in de wording van

de politieke vakbond van studenten met de ASVA en (en in mindere

mate de Gronstra) als kernorganisatie. Eind 1971 stelt VU-Rode Een-

heder Ton Kee nuchter vast dat op de CPN georiënteerde studenten-

groeperingen - veelal ouderejaars SVB'ers - de strijd binnen de ASVA

hebben gewonnen.'^ Communisten als Rudi van der Velde (afkomstig

uit een CPN-gezin, mede-oprichter van de SVB, actief binnen Pericles

- naar verluidt de bedenker van de leus 'Pak Veringa voordat hij ons

pakt'5* - en in de jaren zeventig wethouder in Amsterdam), André de

Leeuw (psychiater; noemt VU-bestuur stoottroepen van confessione-

le reactionairen)^" en Paul Verhey (zoon van Amsterdams communis-

tische wethouder, Maagdenhuisbezetter, voorzitter van de ASVA) on-

derhouden goede contacten met veel SVB-studenten. Vecht noteert in

zijn herinneringen dat het boekje Wat te doen?van Lenin vele radicale

studenten de weg heeft gewezen. Hij snapte na lezing hiervan waarom

spontaan begonnen revolutionaire processen, zoals de Maagdenhuis-

bezetting, slechts op gang kunnen worden gehouden door een politiek

120

V

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen