Omstreden normalisering - pagina 192

gevochten over reglementen en issues als benoemingen, kwaliteit van

tentamens en van wiskunde I. En dat gaat vaak gepaard met demon-

straties, handtekeningenacties en (af en toe) bezettingen. Vooral in de

sociale faculteit worden het slepende conflicten die de verhoudingen

tussen staf en studenten weinig goeddoen. Dieptepunt voor de stu-

dentenbeweging aan de sociaal-culturele subfaculteit is - wat wordt

genoemd - de coup van hoogleraren en faculteiten op 29 mei 1974.

Onder aanvoering van decaan Bob Goudzwaard wordt de raad aan de

kant gezet. De vertrouwelijke vergadering van hoogleraren en lectoren

brengt ingrijpende wijzigingen in de reglementen aan, die bekend

worden onder de noemer '60 - 40 verhoudingen' ('nog maar' 40 pro-

cent van de zetels voor de studenten) en ter goedkeuring ingediend bij

de universiteitsraad. Onder grote druk van hoogleraren en lectoren

van de gehele sociale faculteit (ze willen uitsluitend decaan worden

onder de 60 - 40 verhoudingen) gaat de universiteitsraad na drie ver-

gaderingen akkoord. Het lukt Mundus niet dit besluit ongedaan te

maken. Ook bij Pedagogie en Andragologie en bij Psychologie doen

hoogleraren en lectoren aan wetsverzetting. De coup is vanuit het per-

spectiefvan hoogleraren en lectoren een noodzakelijke maatregel om

de verhoudingen binnen de sociale faculteit te normaliseren. De

meeste studenten en ook veel activisten snappen inmiddels amper nog

waar het in de reglementenkwestie om gaat. De afstand tot de alle-

daagse studie- en leefwereld blijkt veel te groot te zijn geworden. Het

lukt de facultaire kernorganisaties van de studentenbeweging niet de

studenten op overtuigende wijze aan te geven hoe belangrijk de for-

mele besluitvorming in raden en commissies is voor wat er gaande is

op de onderwijspolitieke en wetenschapspolitieke speelvelden. De ac-

ties lijken nog slechts te gaan om de enkelvoudige machtsvraag - daar-

in zijn de meeste studenten nauwelijks geïnteresseerd.

Landelijk en stedelijk beoordelen de radicale studentenbeweging de

WUB steeds meer als een belangrijke verworvenheid die de moeite van

het verdedigen meer dan waard is. Voorstellen van staatssecretaris

Klein om aan de WUB te gaan morrelen worden daarom afgewezen

onder het motto: Weg met de Kleinse WUB. Staatsecretaris Klein

merkt in november 1975 op, dat alle geledingen van het hoger onder-

wijs nog altijd moeten wennen aan de gedemocratiseerde structuur.

Met name bij de grotere universiteiten ziet hij het proces stagneren

doordat de wetgever een aantal bestuurlijke kwesties onvoldoende

eenduidig zou hebben geregeld.^^ Hij vindt hierbij de colleges van be-

190

V

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen