Omstreden normalisering - pagina 300

gen Broeders wordt de strijd aan de VU primair als een politieke strijd

geduid; de VU mocht bijzonder blijven, mits ze als normale universi-

teit zou gaan functioneren. Dit was een pragmatische, politieke bena-

dering waarmee de SRVU een meer ideologische strijd over de relatie

tussen geloof, wetenschap, ideologie en bijzondere instituties uit de

weg ging. Een inhoudelijke dialoog over standpunten en achterliggen-

de waarden werd nauwelijks gevoerd, ook niet tijdens de hoogtijdagen

van de politieke discriminatie. Dat kon ook haast niet anders. Het

overgrote deel van de activisten had ideologisch geen enkele binding

(meer) met de gereformeerde of hervormde leef- en denkwereld.

Nogal wat activisten hadden een katholieke achtergrond. Degenen die

wel uit de traditionele VU-wereld kwamen, hadden op een enkeling

na weinig behoefte aan een offensieve ideologische polemiek met het

gedachtegoed waarmee ze waren opgevoed. Het bijzondere karakter

van de VU had voor veel activisten geen betekenis.

Vaak kreeg het optreden door de eigen dynamiek van de acties ken-

merken van politiek expressivisme. Hierbij kan bijvoorbeeld worden

gedacht aan de grote reeks bezettingen die de VU in de jaren 1972 -

1974 'teisterde' (Harry Brinkman gebruikte deze term) toen de belang-

rijkste concessies in de collegegeldkwestie al waren gedaan. De recht-

vaardiging van sommige van die bezettingen leek niet veel meer te zijn

dan de handeling zelf- leuk, spannend, energiek, opwindend. Niette-

min: de meeste acties waren wel degelijk doelgericht en hebben soms

ook effect gesorteerd. De stijlfiguur 'woord als daad' werd vooral op

het wetenschapspolitieke speelveld gebruikt, mede onder invloed van

het Althusseriaanse denken.

De dominantie van de politiek programmatische stijlfiguur, toene-

mend gekleurd door CPN-invloeden, heeft tot gevolg gehad dat de af-

stand tot grote groepen studenten almaar groter werd. Programma-

punten van partijen waarvoor grote groepen studenten sympathie

hadden (in het bijzonder die van de PvdA) klonken nauwelijks door in

het programma van de studentenvakbond. De programmatische ge-

drevenheid van de studentenbeweging werd de gedrevenheid van een

inner circle, die steeds kleiner werd en steeds minder verbindingen

had met grote groepen studenten, stafleden en potentiële bondgeno-

ten buiten de universiteiten. Andere sociale bewegingen werden steeds

aantrekkelijker voor grote groepen studenten. De koerswending in

1977 kwam te laat. Het tij was verlopen. De teloorgang ging betrekke-

lijk snel, rond 1980 was er nauwelijks nog iets over van de radicale stu-

dentenbeweging. Ze verschrompelde tot kleine lokale, marginale

298

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen