Omstreden normalisering - pagina 103

denten actiefin facultaire studiegroepen, herstructureringscommissies

en universitaire structuurcommissies.'^* De grote manifestaties, de-

monstraties en bezettingen in vrijwel alle studentensteden blijken -

achteraf bezien - de afsluiting te zijn van de revolteperiode, en zeker

geen nieuw begin in te luiden. Hans Righart betitelt de bezettingen dan

ook als 'een goedmoedige parodie op het 'Parijse drama', dat een jaar

eerder heeft plaatsgevonden. Volgens Righart zijn de jaren zestig in Ne-

derland dan al over hun hoogtepunt heen. De acties hebben het karak-

ter van een slotakkoord: de studenten zijn 'hekkensluiters'. 'Mei 1968'

(Parijs) heeft in Nederland in juni 1966 plaatsgevonden met de op-

komst van de Provobeweging en de rellen rondom het het huwelijk van

kroonprinses Beatrix met de duitser Claus von Amsberg.'^'

Het optreden van het kabinet-De Jong en in het bijzonder van mi-

nister Veringa heeft bevorderd, zo betogen verscheidene auteurs, dat

het tij snel verloopt.'"'" Toenmalig minister-president Piet de Jong is

het hier vanzelfsprekend graag mee eens. Met zijn beleid van 'verend

opvangen' wil hij laten zien dat het zelfs bij heftige polarisatie mogelijk

is de irratio, van zowel de ene als de andere kant, met de ratio te ver-

zoenen. Zo keert hij zich tijdens zijn premierschap tegen een minister

die met politiegeweld een einde wU maken aan een bezetting van de

Nachtwachtzaal in het Rijksmuseum: 'Laat ze maar zitten. Ze krijgen

vanzelf honger en ze steken er nog wat van op.'"*' Op de vraag of hij,

achteraf, vindt dat er tijdens zijn regering een revolutie in Nederland is

geweest? 'Ach nee. Revolutie, dat was in Rusland na de Eerste Wereld-

oorlog. Bij ons waren het ongeregeldheden.''4^ Volgens historicus Han

van der Horst trad het kabinet van alle kanten sussend en kalmerend

op, zonder dat het zich van de vastgestelde koers liet afbrengen. De

Jong en Veringa schiepen een geestelijk klimaat waarin de onvrede en

de opstandigheid van de jaren zestig in brede beddingen konden wor-

den geleid. 'Zo losten de vernieuwingsdrang en de revolte zich op en

kon de gevestigde orde zich met enkele accentverschuivingen handha-

ven.''43 Een wat al te rooskleurige voorstelling van zaken, zo zullen we

nog zien. Feit is wel dat minister Veringa besluit de boel niet op zijn

beloop te laten. In 1970 spreekt hij in de Eerste Kamer over 'structuren

die verstard en versteend' zijn.''*'' Hij vindt het, in het licht van de grote

maatschappelijke onrust, onverantwoord langer te wachten met het

doorvoeren van veranderingen in het bestuur. Hij heeft daarbij, naar

eigen zeggen, altijd oog gehouden voor de samenhang tussen de bran-

dende vraagstukken, te weten de herstructurering van het weten-

schappelijk onderwijs, de noodzaak om de positie van de staf te ver-

101

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen