Omstreden normalisering - pagina 113

studenten tijdens een succesvolle meerdaagse bezetting tegen de ge-

percipieerde 'scherpe selectie'. Een strijd die, aldus de pathetische (of:

ironische?) voormannen Benschop en Kee, 'eindigde in een overwin-

ning, en die vele eerstejaars het leven heeft gered.'^

De oprichting van de Rode Eenheid is ook een reactie op het vastlo-

pen van de universitaire en facultaire democratiseringsbeweging. De

kater over de uitkomsten van de discussies over universitaire be-

stuursmodellen is groot. Ondanks de overweldigende steun die het

meest democratische model krijgt, leggen de VU-bestuurders de uit-

komst naast zich neer (zie Hoofdstuk VI). Voor Rode Eenheders het

bewijs dat democratisering van de universiteiten onder de huidige

maatschappelijke omstandigheden een onhaalbare kaart is. Zij positi-

oneren zich lijnrecht tegenover groepjes studenten (veelal ouderejaars

met een SVB-achtergrond) die blijven geloven in de idealen van de

KrU.

De Rode Eenheden willen hun idealen verwezenlijken in onderwijs-

experimenten en congressen waaraan ook docenten meedoen en par-

ticiperen ook in werkgroepen die de facultaire democratie moeten

vormgeven. Ze vinden dat 'strijd op de universiteit nooit meer dan een

deelstrijd kan zijn binnen het geheel van maatschappelijke verhoudin-

gen.' lUusies over volledige democratie binnen de universiteit moeten

daarom definitief worden afgebroken. Een van hun belangrijkste - zo

niet de belangrijkste - activiteiten is scholing. Ook hiermee markeren

ze de breuk met SVB- en KrU-studenten. Deze worden weggezet als

vrolijke herstructureerders en kritische wetenschappers. De scholing

vindt voornamelijk buiten het officiële studieprogramma plaats, bin-

nen de eigen basisgroepen, een vorm van Seminar-marxismus.

De Rode Eenheden zijn betrekkelijk kleine, enigszins conspiratieve

groepen; hooguit twintig leden per Rode Eenheid. Ze creëren hun ei-

gen biotoop binnen de VU. Leden van Rode Eenheden vertalen stuk-

ken die Duitse APO-groepen als Kommune i hebben geschreven. Vaak

zijn dat maatschappijkritische stukken met een knipoog.^' In de herin-

nering van toenmalige leden is er naast ernst ruimte voor ironie (vro-

lijke stripjes met Mao als hoofdrolspeler) en luim. Zo kan Hugo Kijne

zich goed herinneren dat hij na al het dagelijkse vergaderen en stukken

schrijven, waar een vriend van hem nooit aan meedeed, het een verade-

ming vond om 's avonds te blowen, naar Buffalo Springfield en Poco te

luisteren, en nog even een laat glaasje bier te gaan drinken. Zijn vriend,

maakte duidelijk dat je toch maar beter naar het Holland Pop Festival

111

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen