Omstreden normalisering - pagina 195

september 1975. Diepenhorst richt zijn pijlen in het bijzonder op het

PKV-raadslid Johan de Jong, student Andragologie en lid van de CPN.

De aanval op zijn raadlidmaatschap komt voor vrijwel iedereen als

donderslag bij heldere hemel. Diepenhorst verwijt in zijn boutades

studenten die het dagblad De Waarheid lezen en wülen meebesturen

in de VU een gebrek aan oprechtheid, 'omdat zij mee willen besturen

vanuit een visie, die niet die van de Vrije Universiteit is.' Diepenhorst

gebruikt als zijn retorische kwaliteiten om zijn stellingname kracht bij

te zetten.

De vereniging tot bescherming van dieren vraagt als secretaris

geen kattenmepper, zelfs al zegt die persoon de doelstellingen

van de vereniging zoveel als hij vermag te zullen dienen. Mij

persoonlijk zou men voor gek verklaren als ik als redacteur bij

De Waarheid zou solliciteren, afgezien daarvan dat men mij bij

dat blad niet zal aanstellen.'"

Diepenhorst wil de 'Dan wel verklaring', het compromis uit 1972, open-

breken in een ultieme poging van de VU weer een bijzondere universi-

teit te maken, zo is in elk geval het gevoelen binnen de radicale studen-

tenbeweging. In conservatief reformatorische kring wordt Diepenhorst

geroemd om het krachtige weerwerk dat hij biedt aan de 'onstuimige

vernielingsdrift' van de radicale studentenbeweging.'^ Het initiatief van

Diepenhorst kan worden gezien als een reactie op conflicten en contro-

versen die vooral in de faculteiten spelen rondom benoemingen, in het

bijzonder bij de sociale wetenschappen. Bijvoorbeeld in de subfaculteit

Sociaal-culturele wetenschappen over de samenstelling van benoe-

mingscommissies. De hoogleraren Kuypers (Politicologie) en Oosten-

brink (Staats- en bestuursrecht) hebben daar de boel op scherp gezet

met hun opstelling niet met een communist of lezer van De Waarheid

in een commissie zitting te willen hebben. Door hun opstelling komen

ordentelijke besluitvormingsprocedures in het gedrang, omdat benoe-

mingscommissies zonder hoogleraren als Kuypers en Oostenbrink ei-

genlijk niet aan de slag kunnen. Deze affaires vergen bovendien veel tijd

en energie, en ze zijn ook niet goed voor de betrekkingen binnen het

wetenschappelijk corps. De hoogleraren dreigen geïsoleerd te raken.

Zeker als de studentenfractie de subfaculteitsraden uitdaagt moties te-

gen politieke discriminatie aan te nemen. Zo neemt de subfaculteits-

raad van Sociaal-culturele wetenschappen februari 1976 unaniem een

motie aan. De motie bevat een principieel en eenduidig uitgangspunt

193

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen