Grensgebied - pagina 62

kon zelf besluiten nemen op grond van een eigen budget waarin door de drie

alliantieleden zou worden voorzien (met, voeg ik toe, de Vereniging als ver-

reweg de grootste contribuant).

De omzetting naar een bestuur bracht volgens het curatorium helderheid

over de positie van de commissie (beoordeelde ze nu alleen projecten, of was

ze nog meer?) en de lijnen van verantwoording, die in de huidige situatie

onbevredigend waren. Zo ontstond een zelfstandige werkeenheid onder een

curatorium, met een doorzichtige structuur waarbinnen professionele pro-

grammamakers hun werkzaamheden konden verrichten.

Het voorstel ontving, mede door de helderheid en de oplossingen die het

schiep, in de commissie veel waardering. De verzelfstandiging stelde de com-

missie in staat als bestuur zichzelf vorm te geven. Dat bleek al uit de wijziging

in samenstelling die het zelf kon doorvoeren; de kwestie van de getalsverhou-

ding van bestuursleden ging een rol spelen. Het 'zonder last of ruggenspraak'

moest behouden blijven en volgens de directeur van het Verenigingsbureau

Janderk Slothouber, wilde de Vereniging geen meerderheidspositie, al had ze

daarop recht omdat op haar de zwaarste financiële lasten drukten. Haar enige

prevalerende eigenbelang was de garantie dat de regio kon rekenen op een

geregeld en permanent aanbod van VU-podiumactiviteiten.

In een Statuut waarmee de structuur werd geschapen van het nieuwe vu-

podium, zouden paritaire samenstelling, bevoegdheden van het bestuur en

andere kwesties nader worden geregeld. Het wachten was daarop. Maar de

eerste stappen naar een echte organisatie waren nu gezet.

Ook voor de situatie van de programmamakers werd ter vergadering verhel-

dering gevraagd, niet alleen voor hun eigen positie maar ook in verband met de

koers van vu-podium. Onduidelijk was of zij vooral voor de Alliantie werkten,

dan wel voornamelijk voor de Vereniging. Het team werd veelal geïdentificeerd

met de Vereniging, terwijl de programmamakers het podiumconcept strikter

interpreteerden en hun eigen werkzaamheden beschouwden als zelfstandige

inbreng naast die van anderen (faculteiten, bijvoorbeeld). Maar als men de

Alliantie serieus wilde nemen, vroeg dat dan niet om een nauwere aansluiting

van het programmateam bij de onderwerpen die in faculteiten en afdelingen

leefden? Dat leek zelfs het speerpunt van de Alliantie te zijn. De vraag was ove-

rigens wel hoe de houding van faculteiten zou zijn. Die wilden in hun plannen

hoogstwaarschijnlijk geen rekening houden met het gegeven dat voorstellen

eerst de vu-podiumcommissie moesten passeren. Begrijpelijk, omdat die eis

een verlies aan tempo en slagvaardigheid inhield, met bovendien het mogelijke

risico dat de voorstellen terug werden verwezen.

Allengs gingen zich in de koers van vu-podium twee lijnen afi:ekenen waar-

over van tijd tot tijd discussie was (Verslag vu-podiumcommissie, i augustus

-60-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen