Grensgebied - pagina 12

schouw van een gereformeerd huis stond een vu-busje. Zo wilde Abraham

Kuyper, de stichter van de universiteit en voorman het ook: een bijzondere

universiteit, een instituut voor christelijke wetenschap, vrij van de staat. Maar

ook een instelling die, hoezeer ze zich ook onder het gezag van Gods woord

plaatste en zich baseerde op een grondslag, vrij was van de kerk.

De Vereniging is in de loop der tijd een onmisbare steun geweest voor de

universiteit en heeft zo haar ontplooiing mogelijk gemaakt tot werktuig van

emancipatie van de 'kleine luyden', een scholingsplaats en denktank voor in-

tellectuelen die wetenschap met geloof wilden verbinden. Deze Vereniging

bestaat nog steeds uit vrijwilligers en heeft haar structuur als vereniging met

regionale aftlelingen, een dagelijks bestuur en een ledenraad, met kleine ver-

anderingen weten te handhaven. Ze is steeds een vereniging gebleven, demo-

cratisch van aard, ze is geen stichting geworden, al gingen er soms stemmen

op om daartoe over te gaan. De structuur is onaangetast gebleven. Maar die

contrasteert met ingrijpende wijzigingen in taak, plaats en functie. Met in-

gang van de jaren zestig liep de belangstelling voor haar reilen en zeilen terug

en verloor ze een deel van haar achterban door een vergrijzing, die niet werd

gecompenseerd door ledenaanwas.

Overige veranderingsprocessen van verschillende aard hebben haar po-

sitie en rol ingrijpend beïnvloed. Te noemen zijn: uittreding van leden die

vervreemd waren van de VU vanwege de daar veranderde opvattingen over

wetenschap, geloof en zede; het besluit van de overheid om tot volledige sub-

sidiëringvan de VU over te gaan; wijziging van de bestuursstructuur als gevolg

van een nieuwe universitaire wetgeving in de jaren zeventig. Vanaf deze peri-

ode sloop twijfel binnen over haar rol en status en ze werd bevangen door de

vraag of ze er nog wel toe deed.

Deze vraag vormt de achtergrond van het opmerkelijke initiatief van de

Vereniging om op systematische schaal activiteiten voor een breed publiek

te gaan organiseren. Haar eeuwfeest in 1979 werd aangegrepen voor het

aanvatten van een nieuwe opdracht (Voetstappen, 2004). Ze kon daartoe

putten uit de traditie omdat het contact met de achterban in de samenleving

steeds intensief was onderhouden. We zien dan ook dat de geschiedenis als

inspiratiebron diende voor dit plan, dat inhoud wilde geven aan een taak die

de Vereniging had vervuld: hoedster van de bijzondere identiteit van de vu.

Al veel eerder werd regelmatig contact met de achterban gezocht, dit be-

hoorde tot de traditie van de VU. Zo waren er jaarlijks terugkerende toogda-

gen waar ze trots blijk gaf van haar prestaties als resultaat van de christelijke

wetenschap en er waren de bijeenkomsten om rekenschap af te leggen van de

opoffering die de leden zich hadden getroost om die prestaties tot stand te

helpen brengen. Later, in de jaren zestig, brachten bevlogen docenten de ach-

- 10 -

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen