Grensgebied - pagina 50

gangspunt was dat er een gebied bestond waar vuSA naar had gewezen, maar

te weinig had geëxploreerd: het grensgebied tussen wetenschap en samenle-

ving. In dat gebied was sprake van waarden. Niet in het geding zijn waarden

die binnen de wetenschap gelden, zoals integriteit, waarheid en kritische zin;

de ^good practice'. Het gaat eerder om waarden die wetenschapsmensen met

anderen, niet-wetenschappers, delen en waarop ze zich zonder onderscheid

kunnen beroepen. Beiden beschikken hierin over een vergelijkbare compe-

tentie en deskundigheid en wetenschappelijke inzichten zijn, op dit gebied,

niet op voorhand gezaghebbend. Vragen in en over dit grensgebied zijn niet

alleen van belang voor de wereld buiten de universiteit, maar kunnen ook

relevantie hebben voor de wetenschapsbeoefenaar zelf Deze krijgt namelijk

de gelegenheid om de eigen keuzes tegenover het publiek te expliciteren en

zo wellicht tot verantwoording te geraken. Die vragen over verantwoording

kunnen bijdragen aan een goede beoefening, omdat het hiermee mogelijk

wordt om wetenschap kritisch op grenzen te bevragen. Als een tweede, ver-

wante gedachte geldt dat ook manieren van kennen, anders dan de reguliere,

rationeel-analytische, van belang zijn. Beide stellingen hadden mijns inziens

affiniteit met de kritische opvattingen van Kuyper.

Samengevat: geen wetenschapskritiek in de technische zin van het woord

als grondslagenkritiek. Wel fundamentele vragen over reikwijdte, grenzen en

waarden van het wetenschapsbedrijf, vormgegeven in een gesprek tussen uni-

versiteit en samenleving.

Inhoud en vormgeving van deze dialoog worden afgestemd op opinievor-

ming en debat, waarmee het contact met de samenleving als een wederkerige

relatie aan intensiteit wint. Cursussen en lezingen schieten hiervoor tekort.

De nieuwe gestalte wordt 'het symposium': een dagdeel (of het liefste een

dag), bestaande uit een aantal lezingen en afgesloten met een paneldiscus-

sie, waarna het gesprek met de zaal volgt. Hoewel een voorkeur blijft bestaan

voor VU-docenten, dient het project zich daartoe niet te beperken en dat

geldt ook voor de onderwerpen. Mocht het onderwerp dat noodzakelijk of

wenselijk maken, dan kunnen sprekers van buiten de vu worden aangetrok-

ken, van andere universiteiten of maatschappelijke organisaties. Daardoor

werd, was mijn ervaring, de samenwerking met andere instanties intensiever.

Anders dan bij vuSA vroegen dialoogonderwerpen om meer inhoudelijke

bespreking, vooral met andere partners dan de VU. Onderwerpen waren niet

gebonden aan de expertise die de vu kon leveren.

Het Dialoogproject was te beschouwen als uitdrukking van een proces

dat 'vermaatschappelijking van de wetenschap' is genoemd. De gedachte:

'wetenschap is te belangrijk om haar uitsluitend in handen te houden van

-48-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen