Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 289

op onmiskenbare intellectuele en maatschappelijke verdiensten. Drie van de vier

waren, hoe kon het ook anders aan een instelling waarin aan godgeleerdheid

zo'n prominente rol werd toegekend, theologen. De vierde en de enige en eerste

die het eredoctoraat in de rechtsgeleerdheid ontving was direct ook het meest

bekende gezicht: Hendrikus Colijn. Dat aan Colijn een eredoctoraat werd toege-

kend mag, ook in retrospectief, als niet meer dan redelijk en rechtvaardig worden

beschouwd. Colijn was in 1930 een vijftiger en kon al op een imposante loopbaan

terugkijken, waarin hij (tussen 1911 en 1913) niet alleen minister van Oorlog en

Marine was geweest, maar zich ook had ontpopt als leider van de Antirevolutio-

naire Partij (ARP).^ Namens die partij was hij in 1925 en 1926 ook nog eens, zij het

kortstondig, minister-president geweest.

Anno 1930 leek Colijn bovendien een internationale loopbaan tegemoet te 285

gaan bij de Volkenbond.*" Zeker zo belangrijk voor de Vrije Universiteit was dat w

deze selfmade man vanaf juli 1922 tot directeur van de Vereeniging voor Hooger J«

Onderwijs op Gereformeerden Grondslag was benoemd. Colijn zou het drie pe- ^

rioden van zeven jaar blijven. Waar tegenwoordig iedere bijbaan van een politi- g

cus onder een vergrootglas wordt gelegd en combinaties van ministerschappen lij

met andere spraakmakende functies ondenkbaar zijn, zag Colijn er geen been ^

in om het directoraat van de Vereniging te combineren met het ambt van minis- ^

ter-president, dat hij tussen 1933 en 1939 nogviermaal bekleedde. Het geeft aan m

hoeveel belang de boerenzoon hieraan hechtte." >

Omgekeerd hechtte de vu waarde aan de toekenning van een eredoctoraat Q

aan Colijn, al was er aanvankelijk geen haast gemaakt. Pas toen het gerucht ging ^

dat ook rijksuniversiteiten erop uit waren de naam van Colijn aan hun instelling z

te verbinden handelde de vu snel. De rechtvaardiging van het eredoctoraat lag, ^

aldus erepromotor P.A. Diepenhorst, niet in 'diepgaande onderzoekingen' maar ^

in 'het gansche complex zijner levenshoudingen'. Het waren, kortom, de maat- '^

schappelijke verdiensten die het Colijn voortaan mogelijk maakten zich doctor £

te noemen. o

Iets soortgelijks gold voor J.J.C, van Dijk, in de jaren twintig en dertig enkele

keren ministervan Oorlog en Defensie en op dat moment (1938) dienend onder

Colijn. Van Dijk was na de imposante inzet van 1930 (vier eredoctoraten in één

keer) in de jaren dertig slechts de enige die een eredoctoraat kreeg toegekend.

Als erepromotor trad ditmaal V.H. Rutgers op, al was de aanbeveling opgesteld

door diens collega P.S. Gerbrandy. De rijk besnorde Fries voerde als argument

aan dat de overigens gesjeesde rechtenstudent Van Dijk 'langdurige en gewich-

tige arbeid had verricht in dienst van het recht'. Maar de keuze lijkt toch vooral

politiek gemotiveerd: Van Dijk stond pal voor de landsverdediging in een tijd dat

ter linkerzijde van het politieke spectrum een stevige lans gebroken werd voor

het 'gebroken geweertje'. Defensie was voor Van Dijk niet meer en niet minder

dan rechtshandhaving, betoogde erepromotor Rutgers op 20 oktober 1938, de

dag waarop de minister de bul overhandigd kreeg.

/'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen