Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 246

van Herman Dooyeweerd) zeer jong benoemd. Deze jonge professoren waren

gezworen en openlijke tegenstanders inzake het thema risicoaansprakelijk-

heid. Schut en ik kwamen te spreken over de studentenoppositie, en met name

de opstandige studenten aan de sociale faculteit. Schut, die zich in zijn proef-

schrift over 'rechtelijke verantwoordelijkheid' had laten inspireren door de leer

der significa van Jacob Israel de Haan, vroeg of ik ook niet vond dat het conflict

op de sociale faculteit tussen studenten en docenten werd veroorzaakt door een

onzorgvuldig gebruik van de taal. Dat gaf toch allerlei misverstanden? Ik vond

dat een verrassende invalshoek, en had er niet direct van terug. Schut was overi-

gens een gerespecteerd docent, maar niet bijzonder communicatief. Zijn oude-

re broer Daan, advocaat te Amsterdam en een van die vu-notabelen, noemde

242 hem in een gesprek met mij 'een engeltje'. Wel een begaafd engeltje, moet ik

S zeggen.

^ Sjoerd Gerbrandy

g Een oudere hoogleraar burgerlijk recht, Sjoerd Gerbrandy, had meer moeite met

H de democratisering en de ophef daar omheen. Zijn naar het heet uit bewondering

w voor zijn vader Pieter Sjoerds, de oorlogspremier, gecultiveerde snorretje en zijn

2 karakteristieke nasale stemgeluid maakten hem tot een fenomeen. Een gevreesd

o

fenomeen, want in de zogenaamde casuscolleges voor derdejaars, en ook in de

^ grote hoorcolleges, kon hij studenten soms behoorlijk laten afgaan. Zo herin-

o ner ik me dat hij, nadat hij aan een student tijdens het casuscollege een vraag

^ had gesteld die deze laatste duidelijk niet kon of durfde te beantwoorden, heen

> en weer bleef slenteren, minutenlang, en toen het antwoord uitbleef zelfs op

^ zijn eigen stoel klom, naar buiten keek, en daarna het slenteren zwijgend her-

" vatte. Hoe mijn arme lotgenoot uiteindelijk uit zijn lijden werd verlost weet ik

n eigenlijk niet meer. Toen ik, op weg naar de een of andere protestvergadering die

G

ik met het bestuur van QBDBD had belegd, door de gangen van het provisorium

2 draafde, kwam Gerbrandy toevallig langs. Hij sprak me op verwijtende toon aan:

g 'Doet U daar nu ook al aan mee, meneer De Roos?' (hoogleraren en studenten

g tutoyeerden elkaar meestal niet, studenten en medewerkers vaak wel). Gerbrandy

^ ging zelfs zo ver dat hij ontslag nam als hoogleraar, omdat hij zich niet kon ver-

o enigen met de gang van zaken rond de democratisering. Dat ontslag werd door de

studenten, die hem juist zeer hoog hadden, betreurd. Het bestuur van QBDBD,

waarin ik zat met de latere advocaat te Amsterdam Hans Schreuder, de latere vice-

president van de rechtbank Amsterdam Sjoukje RuUmann en de latere milieu-

rechtspecialist Joke Hofland, bood Gerbrandy een exit-diner aan. Tot onze vreug-

de accepteerde hij dat aanbod. De stemming tijdens dat diner was evenwel, laat

ik zeggen, nogal bedrukt. Ik moet me trouwens haasten de indruk weg te nemen

dat Gerbrandy een hopeloze conservatief was. Hij was veeleer een romanticus,

die bijvoorbeeld ook de neiging had vrouwen op een voetstuk te plaatsen. Dat

moest mijn jaargenoot Gert-Jan Veerman ervaren,^ toen hij, in gesprek met Ger-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen