Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 244

en directeuren (de directeuren vormden het dagelijks bestuur], werden door Karel

Kraan in hetzelfde artikel flink de oren gewassen: 'De hoogste "besturende licha-

men" van de vu [...] zijn samengesteld uit notabelen, die ongetwijfeld het beste

met de universiteit voor hebben, en zich bij al h u n werken met vallen en opstaan

laten leiden door de grondslag van de vu, maar die zich desondanks herhaalde-

lijk van iedere notie van demokratie gespeend betoond hebben.' De fijne ironie

maakt dat de kritiek eigenlijk harder aankomt dan de opgewonden pamfletten

die in die tijd circuleerden op de sociale faculteit en de 'gele barak' van de Studen-

tenraad (sRVu). Kraan geeft in het vervolg van zijn bijdrage een kort overzicht

van de ontwikkelingen die in die periode gaande waren inzake de demokratise-

ring, door de auteur aangeduid als een 'lijdensweg': 'Kort na de bezetting van het

240 Maagdenhuis werden ook de lokalen van de vu-administratie bezet. Deze bezet-

ö ting liep uit op de vorming van een "Stuurgroep", waarin vertegenwoordigers van

0 alle bij de universiteit betrokkenen (ook curatoren en directeuren) zaten. Bij

1 een door deze stuurgroep gehouden enquête sprak de meerderheid zich uit voor

Q demokratisering van het bestuur in die zin dat in de toekomst in mindere mate

H de "Vereeniging"^, maar een krachtens "one man one vote" gekozen universi-

M teitsvergadering het hoogste orgaan zou moeten zijn, met daaronder een dage-

z lijks bestuur.' Enkele maanden later echter 'organiseerden curatoren en direc-

o

teuren, ongevraagd en zonder enige verklaring, een "universiteitsraad" van eigen

signatuur, zonder enige werkelijke zeggenschap, daardoor het moeizame werk

van de Stuurgroep in één slag frustrerend'. Deze raad werd door de studenten

geboycot en in de studentenbladen en -pamfletten de 'schertsraad' genoemd.

Zelf had ik als vertegenwoordiger van de rechtenstudenten deel uitgemaakt

van genoemde stuurgroep. Dat was in velerlei opzicht een hele ervaring. De 'no-

tabelen' lieten zich nogal naïef in het pak naaien door akkoord te gaan met een

n referendum waarin drie modellen werden gepresenteerd voor de bestuurlijke

G

inrichting van de instelling. Daaruit konden alle geledingen van de universiteit

^ (waaronder alle studenten) kiezen. Plan C, dat het verst ging, werd weinig ver-

g rassend de winnaar. Invoering van dat model zou ongetwijfeld tot een bestuur-

g lijke chaos, en in ieder geval tot (politiek) ingrijpen hebben geleid. Niet veel later

^ werd landelijk de wet-Veringa, of de wet universitaire bestuursstructuur (WUB)

o ingevoerd, die door de studentenbeweging werd weggehoond als een 'technocra-

tische herstructurering', maar welbeschouwd een grote overwinning betekende

voor de democratiseringsbeweging. Kraan rapporteert dat curatoren en direc-

teuren ook nog eens het ontwerp van een nieuw faculteitsreglement (gesteund

door alle geledingen, ook de studenten!) hadden afgekeurd. Hij besluit als volgt:

'De moraal van dit alles is dat demokratisering van de fakulteit zinloos, zo niet

onmogelijk is zonder demokratisering van de hoogste bestuursorganen. Ofwel in

financiële termen: beperk je niet tot het lidmaatschap van QBDBD,^ maar wordt ook

aktief lid van de SRVU, die studenten op universitair niveau vertegenwoordigt.'"

Over de SRVU gesproken: deze 'grondraad' had zich van een neutraal orgaan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen