Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 25

Duidelijk was wel dat er versterking moest komen. Op 20 oktober 1883 werd

jhr. mr. A.F. de Savornin Lohman door het college van directeuren als bevoegd

gezag van de Vrije Universiteit tot tweede hoogleraar in de rechtsgeleerdheid be-

noemd. De komst van Lohman, die de benoeming pas na lang aarzelen aannam,

betekende een belangrijke versterking voor de universiteit. Als raadsheer in het

gerechtshof van Den Bosch en vooraanstaand antirevolutionair politicus, die in

1875 het boek Gezag en vrijheid had gepubliceerd, stond hij hoog aangeschre-

ven. Met Lohmans benoeming kon nu ook worden overgegaan tot de instelling

van de faculteit, al vonden Fabius en Lohman het daarvoor eigenlijk nog te

vroeg. Zij betoogden dat 'in den tegenwoordigen toestand noch volledig onder-

wijs gegeven [kon] worden, noch examen afgenomen worden in die vakken, welke

gerekend moeten worden te behooren tot den cyclus der juridische faculteit'.^ 19

Hun protest was vergeefs. Op 12 juni 1884 besloten directeuren de hoogleraar in ö

de letteren J. Woltjer tijdelijk als derde hoogleraar aan de faculteit toe te voegen, ^

waarmee de constituering van de juridische faculteit een feit was. ^

Formeel gesproken dan, want in feite was er met twee hoogleraren (Woltjer «

deed voor spek en bonen mee) nog lang geen volwaardige juridische faculteit "

die de studenten een adequaat onderwijsprogram kon bieden. Bovendien was "

Fabius met al zijn eruditie en beginselvastheid geen docent die studenten kon M

trekken en inspireren. 'Zijn dreunende voordracht, zijn minachting voor de klok, «

zijn statige deftigheid en zijn stage stroom citaten uit de werken van Groen van o

Prinsterer maakten hem bij studenten weinig geliefd,' schrijft Van Deursen.** ^

Fabius zag zijn studenten, naar hij zelf vaststelde, 'door een verrekijker'. Daarbij *

kwam dan nog het feit dat de examens van de vu in die jaren niet rechtsgeldig ?

waren, wat een ernstige belemmering vormde voor de uitbouw van de faculteit. «

Studenten die aan de vu studeerden moesten hun examens ook nog eens afleg- £

gen aan een rijksuniversiteit (Leiden, Groningen, Utrecht) of aan de Universiteit

van Amsterdam. Dat gold ook voor de promoties.

Van de studenten werd dus veel gevraagd, terwijl de faculteit vooralsnog on-

voldoende te bieden had. Het mag dan ook een klein wonder heten dat er zich

toch nog jongelui aanmeldden, al waren het er maar een paar, zoals blijkt uit bij-

lage II. Ook kostte het vaak moeite om de studenten die wel ingeschreven ston-

den vast te houden. Zo moest Kuyper er in 1891 persoonlijk aan te pas komen

om enkele rechtenstudenten af te brengen van hun voornemen naar een rijks-

universiteit over te stappen. Alleen bij de student A. Anema was dit niet gelukt,

deelde Fabius op 17 april 1891 met kennelijk misprijzen aan de senaat mee, hij

was definitief naar Leiden vertrokken.^

Het eerste eigen gebouwvan de Vrije Universiteit, een uit 1615 daterend pand aan de Keizersgracht 162,

werd op 29 januari 1885 officieel in gebruilc genomen. Om het gebouw meer allure te geven was de onder-

geve! met marmer bekleed. Als bijzonderheid vermeldde De Standaard van 29 januari dat het gehele

gebouw centraal werd verwarmd. De bestrating voor het gebouw was voorzien van een houten deklaag,

zodat de colleges niet al te zeer werden gehinderd door het geratel van passerende karren en koetsen. In

de loop der jaren werden ook de belendende panden door de vu aangekocht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen