Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 247

brandy op diens kamer, niet onmiddellijk opstond toen de wetenschappelijk

medewerker mevrouw Oosterhuis binnenkwam. Gert­Jan kreeg stevig de wind

van voren. Toen mijn voormalige levenspartner Marjet Gunning was gepromo­

veerd op het proefschrift Gewaande rechten, over vrouwenemancipatie en het recht

door de eeuwen heen, kreeg ze een hooggestemde, uiterst waarderende brief van

Gerbrandy, die leidde tot een aanhoudende correspondentie. Hij is een fascine­

rende en complexe persoonlijkheid.

Gerbrandy had zijn streken, ook tegenover collega's. Toen ik nog voordat het

onrustig werd op de universiteit, ­ en in mindere mate ook op de faculteit ­ een

college van Gerbrandy had gevolgd in een van de zalen van het Provisorium,

kwam de pas benoemde hoogleraar criminologie Herman Bianchi de zaal bin­

nen, om mededelingen te doen over de aanvang van zijn reeks doctoraalcolleges 243

in het volgende semester. Hij had kort daarvoor een boek gepubliceerd onder de w

w

titel De vliegengod. Ik was geïnteresseerd in strafrecht en criminologie, en had dat ^

boek gekocht en een poging gewaagd het te lezen. Dat lukte slecht, omdat de tekst >

c

voor mij moeilijk te doorgronden was, maar uiteraard weet ik dat geheel aan ^

mijn onervarenheid en onbelezenheid. Nadat Bianchi zijn praatje had gehouden l^

sprak Gerbrandy hem, ten overstaan van een volle collegezaal met zo'n twee­ ^

honderd studenten, als volgt aan: 'Zeg Herman, dat boek van jou, waar gaat dat ^

over?? Ik snap er geen bal van!' En dat met die nasale stem. Bianchi had er niet M

van terug. Wij, studenten, luisterden en huiverden. >

Bianchi werd kort daarop mirabile dictu benoemd tot decaan van de rechten­ o

faculteit, een keuze die met de goede trouw nauwelijks te rijmen valt, gelet op de ja

evidente ongeschiktheid van de door Voskuil in zijn cyclus Het Bureau onder de 2;

naam Ravelli vereeuwigde hoogleraar (hartsvriend van Beerta) voor een derge­ ^

lijke bestuurlijke functie. Ik zat inmiddels in het bestuur van QBDBD. Ons be­ *o

stuur kon beschikken over een kamertje in het Provisorium. Toen wij aldaar in ^

vergadering bijeen waren stormde Bianchi binnen. Hij verklaarde veel progres­ \o

00

siever te zijn dan wij allemaal bij elkaar, en dat ook al jaren te zijn geweest. Maar o

wat wij haddengepresteerdvondhij volkomen verwerpelijk. En weg was hij weer.

Wat hadden wij misdaan? Niet meer dan een bescheiden rol bij het ondersteu­

nen van een studenteninitiatief om enige inspraak te krijgen bij de opvolging

van de hoogleraar H.D. van Wijk, een vermaarde en door studenten ook zeer ge­

respecteerde specialist in het administratief recht, de man die het standaard­

werk Hoofdstukken van administratief recht^ had geschreven en een wegbereider

was op zijn vakgebied. De arme Bianchi, die graag als progressief en innovatief

werd gezien, kon moeilijk omgaan met de harde werkelijkheid. Zijn benoeming

als rechter­plaatsvervanger in de rechtbank Amsterdam (hij was ook jurist) was

evenmin een succes: toen hij de set processtukken voor zijn eerste zitting kreeg

toegezonden trok hij zich na kennisneming daarvan, zo werd in de wandelgan­

gen althans verteld, vol walging en afschuw uit de onderneming terug, om ver­

volgens nooit meer te worden ingeroosterd.

/

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen