Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 294

hoge vlucht had genomen. Voorbij was de tijd dat Nederlandse geestverwanten eer

werd bewezen. Eredoctoraten voor de prestigieuze zwarte letterkundige Njabulo

Ndebele (1995), die principieel koos werkzaam te zijn op een zwarte universiteit,

en voor de internationaal befaamde Amerikaanse criminoloog Michael Tonry

(2010) lieten zien dat de Vrije Universiteit zich op het wereldtoneel wilde laten

gelden. Met eredoctor Adriaan Bos, in 2005 onderscheiden, bleef de vu nog het

dichtst bij huis. Bos had een degelijke protestantse achtergrond en studeerde in

de jaren vijftig rechten in Amsterdam. Maar nadien vloog hij uit en zette zich,

eerst namens de Nederlandse regering en later voor de Verenigde Naties, in voor

de bevordering van het internationaal recht.

290 Conclusie

o W at zou I.A. Diepenhorst, gesteld dat hij nog onder de levenden zou verkeren,

X concluderen op grond van dit overzicht? Dat valt natuurlijk niet voor hem uit te

2 maken. Maar stellig zou hem zijn opgevallen dat 'zijn'juridische faculteit sinds

m de jaren zeventig van de vorige eeuw niet langer een pleitbezorger was voor 'klei­

< ne luyden' die zich via zelfstudie hadden opgewerkt en aanzienlijke maatschap­

" pelijke posities hadden verworven maar daarbij hun orthodox­protestantse af­

^ komst nooit verloochenden. De eredoctoraten voor Colijn en Van Dijk in de

K jaren dertig en die voor Schouten en Tilanus in de jaren vijftig werden toege­

c

kend in een tijd dat de Vrije Universiteit nog als een hecht gereformeerd bol­

werk gold dat niet aan erosie onderhevig was. Vanaf 1970 veranderde de van oor­

> sprong gereformeerde universiteit definitief van karakter. De vu werd van een

n

c bijzondere universiteit een 'bijzonder gewone' instelling. De klassieke antithese

H

W werd ingeruild voor solidariteit met de verworpenen der aarde. Kon de antithese

^ Bijbels gelegitimeerd worden, ook de solidariteit werd met een beroep op de Bij­

^ bel onderbouwd. Nu waren de eredoctores in de rechten mensen die zich inzetten

X

>

!a voor mensenrechten (Yap Thiam Hien, Koryagin) of die zich tegen een dreigen­

de oorlog keerden [Von Weizsacker).

m Er valt nog iets op: in de vijfendertig jaar die tussen 1930 en 1965 verstreken

o werden maar liefst negen eredoctoraten namens de juridische faculteit toege­

g kend, terwijl in de daaropvolgende zevenenveertigjaar (1965­2012) acht eredoc­

a toren werden onderscheiden. Is het een teken van afnemende invloed van de juri­

dische faculteit, die jaarlijks toch veel studenten blijft trekken? Niet onvermeld

mag ten slotte blijven dat zich tussen de zeventien eredoctoren die de juridische

faculteit tussen 1930 en 2012 toekende geen enkele vrouw bevond. De juridi­

sche faculteit mag sinds de jaren zestig dan breder georiënteerd zijn dan de 'cal­

vinistische internationale' en zich gemakkelijk in de wereld doen gelden, vrou­

welijke eredoctores heeft dat nog niet opgeleverd. Hier lijkt voor de faculteit,

vrij naar Karl Marx, nog een wereld te winnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen